Wiem, wiem, jeszcze jest listopad. Jeszcze czas do świąt. Ale co ja mogę poradzić na to, że dookoła zaczyna się robić świątecznie? Od wystaw sklepowych po blogi - wszędzie wkradają się bożonarodzeniowe klimaty.  Ja dzisiaj słów parę o szklanych bombkach. Bo dla mnie plastikowe kulki to nie żadne bombki tylko erzac. Wytwór nowoczesnego, śpieszącego się nie wiadomo dokąd świata. A ja doskonale pamiętam z jakim namaszczeniem wieszało się w naszym domu na choince te kruche, szklane cudeńka. Najbardziej lubiłam te, z "dziurką" - wgłębieniem mieniącym się wszystkimi kolorami tęczy. Niestety, przyznaję, że kilka z nich za młodu zdewastowałam wkładając palec do wgłębienia co nieuchronnie kończyło się przebiciem cienkiego szkła. Kilka "prawdziwych" bombek przywędrowało do mojego domu podarowane mi przez babcię. Chucham na nie i dmucham, bo to taki okruch szczęśliwego dzieciństwa. W tym roku dołączą do nich wyszperane przeze mnie cudne retro-cacka w wiktoriańskim klimacie i ręcznie wyrabiane w małej polskiej hucie dzwoneczki.







Delikatne, mieniące się, prążkowane szkło w cudowny sposób ożywa, kiedy pada na nie światło. Jaki plastik to potrafi?

Podobne prążki ozdabiają bombkę - sopelek. Klimat retro wprowadza ciekawe zdobienie: bombka nie jest od środka całkowicie posrebrzana, tylko jakby spryskana. Daje to bardzo ładny efekt spatynowania. Ja dodatkowo podkreśliłam wiktoriański charakter ozdoby mocując do niej fioletową kokardkę ze złoceniami, piórkami i oczkiem. Oczko jest plastikowe nie szklane, ale tu akurat prezentuje się całkiem dobrze.

Dzisiaj chcę się z Wami podzielić fotkami naszej domowej biblioteki. Uwielbiam czytać, jako dziecko spędziłam wiele nocy z latarką i książka pod kołdrą (dzieliłam pokój z bratem, który do zaśnięcia potrzebował egipskich ciemności).  Nic więc dziwnego, że zawsze mi się marzyła wielka biblioteka, najlepiej z kominkiem i fotelem "uszakiem", w który można się wtulić w długie zimowe wieczory. Kiedy kupowaliśmy dom zachwyciła nas otwarta przestrzeń na piętrze i postanowiliśmy, że właśnie tam urządzimy miejsce na spokojną lekturę. 


Nie było to wcale takie proste, bo wprowadzaliśmy się do "gołego betonu" i w pierwszej kolejności musieliśmy zadbać o warunki do spania, mycia się i gotowania. Dlatego przez pierwszy rok nasza przyszła biblioteka wyglądała mniej więcej tak:


Białe ściany, beton na podłodze, żadnych mebli ...
Na szczęście powoli, małymi kroczkami doszliśmy do etapu, na którym pojawiły się podłogi, kolor na ścianach, półki na książki i stolik z fotelami. Znalazło się też miejsce na zainstalowanie telewizora i mini-wieży, dzięki czemu powstała prawdziwa mediateka, w której można nie tylko poczytać, ale także coś obejrzeć lub posłuchać muzyki.



I tak z kawałka korytarza i niewygodnej powierzchni pod skosem dachu  wyszło wspaniałe, rodzinne pomieszczenie. Doświetlona dużym balkonowym oknem przestrzeń pozwoliła nam wyeksponować na ścianie nad schodami zdjęcia i pamiątki z podróży. Ceramiczne wenezuelskie ozdoby zawiesiliśmy nad drzwiami do pokoju dzieci.

Dostałam od Kajki prześliczny prezent. Nie dość że cudny, że rękodzieło najwyższych lotów, to jeszcze z anielskim motywem! Nie mogłam się powstrzymać i jak tylko zapadł zmrok ożywiłam amorki światłem świecy.

W jednym z wcześniejszych postów pisałam o skrzynkach, zakupionych do skonstruowania regału. Dzisiaj chcę Wam pokazać co z tego wyszło. Założenie było proste - jak najtańszym sposobem zbudować  solidny, drewniany regał o rustykalnym wyglądzie. Udało mi się w internecie wytropić mieszkającego niedaleko rolnika, który sprzedawał używane skrzynki. Skrzynki (2 zł sztuka) powędrowały  na mój podjazd do oczyszczenia i pomalowania białym impregnatem. Potem mój mąż wkroczył do akcji z wkrętarką, dwumetrową deską i kółeczkami - bo regał miał być dwustronny i na kółkach. I to jest efekt końcowy:

Segregujemy śmieci. Co miesiąc wielki wór pełen makulatury ląduje na samochodzie firmy recyklingowej i odjeżdża w nieznane, aby stać się wytłaczanką na jajka lub kartonikiem na buty. Tym razem w niedzielny poranek postanowiliśmy z dzieciakami  jedną ze starych gazet zrecyklingować sami. Jak? Przy pomocy nożyczek, kleju i wyobraźni.
Na drzwiach pokoju młodszych córek zawisł wielki, papierowy jeż:



Praca nad jeżem była zbiorowa, każdy dodał coś od siebie....

Mniejsze wersje zastąpiły kwiaty doniczkowe:








Patent na ozdoby jest niezwykle prosty: tekturowe kółko, tutki zwinięte z pociętej gazety, taśma dwustronna i klej do podklejania rogów tutki , żeby się nie rozwijały. W przypadku gwiazdki z serduszkiem przydał się także plastikowy kapsel od butelki mleka (środek gwiazdki). Polecam tę zabawę, jeśli chcecie pobawić się z dziećmi - tania, prosta, uruchamiająca wyobraźnię i doskonale wyrabia manualnie (trzeba się tych tutek trochę nazwijać!).

W sobotę odwiedziła mnie Joasia z rodziną. Dawno się nie widziałyśmy i ostatnio głównie podczytywałyśmy swoje bogi, żeby sprawdzić co u drugiej słychać. Bloga http://mylittlewhitehome.blogspot.com/ zapwne większość z Was świetnie zna. Dostałam od Joasi piękny bukiet tulipanów. Tak, tak, nie mylicie się tulipanów :) I tak mi się jakoś wiosennie zrobiło...


Ślicznie wyhaftowane, prawda?

Dzisiejsze poranne wstawanie opromienił mi piękny wschód słońca. Tak mi się nie chciało zwlec z łóżka
(a musiałam wcześniej niż zwykle, żeby odstawić dziecko na szkolną wycieczkę) - i proszę, dostałam nagrodę dla rannych ptaszków.


Jesień naprawdę nie musi być szara, bura i ponura. Uśmiechnijcie się :)

Woody Allen powiedział kiedyś "jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o twoich planach na przyszłość" (If you want to make God laugh, tell him about your plans). Mam wrażenie, że w tym tygodniu dostarczyłam Najwyższemu sporo okazji do śmiechu. A zaczęło się tak niewinnie..











Miałam dokończyć przeróbkę łóżka Oli. Kiedyś była to podstawa łóżka piętrowego, stąd otworki w słupkach na zamontowanie "górki". Postanowiłyśmy z Olą nadać mebelkowi nowy wygląd - odmalować na kremowo, a w otworki wstawić ładne kule. Ola samodzielnie przeszlifowała mebelek, ja go pomalowałam, Michał pomógł na nowo skręcić. Została nam tylko kwestia zakupienia i pomalowania kulek...


W garażu zebrała się sterta czekających w kolejce na malowanie szafek i ramek, do tego doszły kartony z nowymi produktami do sklepu (do obfotografowania i opisania). Wyglądało na to, że mam tydzień doskonale zaplanowany  No co? Niczego praktycznie nie tknęłam. 


A wszystko przez kilka mało szczęśliwych sekund. Moja najmłodsza córka wróciła z przedszkola po "małym wypadku" z opuchniętą i siną stopą. I tak doskonale zaplanowane zajęcia diabli wzięli, bo diagnozowanie urazu i kompletowanie dokumentacji medycznej zajęło mi trzy dni, a teraz kolejne zajmuje leczenie. Dzisiaj rano dopadł mnie psychiczny dołek. Snułam się pod domu bez większego sensu i celu, bardziej przestawiając rzeczy z kąta w kąt niż faktycznie coś robiąc. Na szczęście, już mi przeszło... Ale profilaktycznie nie zakładam, że w kolejnym tygodniu nadrobię zaległości. Po co narażać się na boski chichot?    

W salonie na komodzie mam trzy "dyżurne" osłonki na donice, różnej wielkości. Przez cały rok wymieniam w nich rośliny, tak by cieszyły oko i dodawały uroku  wnętrzu. I nagle ... wena twórcza mnie opuściła. Opustoszałe donice stały na widoku jak wyrzuty sumienia, a ja nie miałam kompletnie pomysłu co w nie włożyć. Miałam ochotę na coś jesiennego, ale jakoś nic mnie w kwiaciarni nie zainspirowało. Dopiero w ubiegłą sobotę, kiedy zabrakło mi farby na dokończenie łóżka Oli doznałam uczucia jakie miewał zwykle pomysłowy Dobromir w połowie odcinka. O mało nie zakrzyknęłam jak on "Ha, Ha". I wróciłam do domu z trzema doniczkami trawy. Konkretnie takiej odmiany, która miała na etykietce napis "kocia trawka". Na szczęście mój Mozart czytać nie umie, więc się nie zorientował,  że mógłby sobie w tej trawce pobuszować :)
I tak do salonu zawitały zielone czupiradła.




Trzymaja się świetnie, a zieleń maja tak soczystą, że zrobiło się prawie wiosennie. Co prawda znajomy, który mnie ostatnio odwiedził zapytał, czy to w donicach to "trawnik na wynos", ale co tam :)
Mnie się podoba. Zielony to przecież optymistyczny kolor!

W sobotę przywitał mnie z rana taki widoczek na lodówce:

Pozazdrościłam Joasi odświeżenia kuchni i postanowiłam wreszcie rozprawić się z zapaćkanymi ścianami w sypialni. Przy okazji postanowiłam nieco ją rozjaśnić. "Błękitną chmurkę" zastąpiła "Francuska lilia". Niebieski to mój ulubiony sypialniany kolor. Towarzyszy nam w zasadzie od zawsze :) W naszym maleńkim mieszkanku na Pradze sypialnia była wytapetowana w biało-niebieskie pasy. Po przeprowadzce do domu  nie mieliśmy żadnych wątpliwości, że niebieski musi pojawić się w sypialni, bo dobrze się nam odpoczywa w takim "uspokojonym" otoczeniu. Michał wyjechał na trzy dni w delegację, więc nie było w domu nikogo, kto by mnie próbował przed wynoszeniem mebli powstrzymać :)

Wyszło tak:





Nie mogłam się też oprzeć moim jesiennym różom. Zawitały w sypialni. A jak pachną! Bosko :)






Z rozpędu pomalowałam na kolor kawy z mlekiem również ścianę przy schodach (domycie z niej śladów małych łapek było już praktycznie niewykonalne). Z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku czekałam w piątek na powrót męża z wojaży. Ależ była niespodzianka :)