Oj, nawet bardzo. A wszystko za sprawą kilku kawałków bibułki i słoików.


Patent bardzo prosty, a efekt naprawdę fajny. I można takiego lampionu użyć w kolejnym roku!
Oba lampiony to dzieło mojej najstarszej córki. Tu drobna podpowiedź jak zrobić zakręcone pędy:


A prawdziwą dynię wystawiliśmy przed dom.

Ula wróciła do domu. Na razie jednak nie może wychodzić, ani narażać się na spotkanie z kichającymi lub prychającymi. Aby umilić sobie czas rekonwalescencji z zacięciem wzięła się za pomaganie młodszym siostrom w dekorowaniu domu. Klimaty prawie jak z krypty - gdzie nie spojrzysz leżą lub wiszą jakieś umarlaki ;)


Drzwi do pokoju dziewczynek przeistoczyły się w wielgachną mumię. Stare prześcieradło świetnie się sprawdza w roli bandaży, a wielgachne przekrwione oczyska patrzą groźnie na każdego kto przemyka korytarzem.

Druga mumia, tym, razem w prawdziwych bandażach, rozświetla mroki nocy. 



Ale furorę robią "nóżki czarownicy". W stare rajstopy włożyliśmy dmuchane prawidła do butów.  Ula pożyczyła czarownicy skarpety, Ola buty i oto jest ukrywająca się pod meblami wiedźma elegantka!



W tym roku wyjątkowo nie jedziemy w rodzinne strony na Wszystkich Świętych, możemy więc sobie pozwolić na domowe halloweenowe szaleństwo.

Po raz pierwszy od kilku tygodni miałam prawdziwy leniwy poranek. Fajnie jest leżeć w łóżku i nasłuchiwać jak powoli budzi się do życia dom.  Niespiesznie zacząć dzień od kawy i obserwowania kota bawiącego się liśćmi w ogrodzie.


Do naszej kuchni i jadalni słoneczko zagląda właśnie rano. Dziś też towarzyszyło nam przy śniadaniu.  Podświetlało trzy "szklane damy" chowające pod spódnicą skarby zebrane na sobotnim spacerze.


Lubię takie proste dekoracje. Prawdziwe "coś z niczego".  I jak już się znudzą można bez żalu zmienić na inne. Więcej takich kieliszkowych aranżacji zamieściłam tu (KLIK).
Jesienią tak wiele dekoracji można wyczarować za przysłowiowy grosik. Dekoracyjne są przecież jabłka, orzechy, żołędzie, dynie, liście ... 

Kochani, dziękuję serdecznie za Wasze maile i sms-y z życzeniami zdrowia dla córki. Przyda się na pewno, bo przecież żeby chorować trzeba mieć końskie zdrowie ;)
Ostatnio, moje największe wnętrzarskie dokonania to [błachacha] malownicze upychanie suszarek z praniem w salonie i układanie w widowiskowe sterty wysuszonego prania. Jeszcze trochę i trzeba będzie używać nawigacji GPS, żeby się bezkolizyjnie dostać zza stołu w jadalni na sofę w salonie.  Nadprogramowe zajęcia w postaci wizyt w przeróżnych przybytkach opieki zdrowotnej skutecznie utrudniają nam zapanowanie nad domowym chaosem. I jeszcze jak na złość zmywarka odmówiła dalszej współpracy. Na poprawę nastroju postanowiłam zrobić ekspresowy wianek. Zajęło mi to max 10 minut. Baza zrobiona z witek rozpełzającej mi się po ogrodzie aktinidii, wypełnienie z nadmiernie rozrośniętego jałowca, a dekoracja z wrzosów i gałązki róży okrywowej. No, to przynajmniej mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że zmniejszyłam nieco "dżunglowatość" ogrodu :)

Poganiana przez niecierpliwych podczytywaczy bloga śpieszę donieść, że  w ramach  "Spotkań z rękodziełem"  w AgoHome planujemy w najbliższym czasie dwa warsztaty z wykorzystaniem farb kredowych.

warsztat 1: Malowanie mebli i dekoracji farbami kredowymi
Koszt:  160 zł
Termin warsztatów:  16 listopada 2013 godz. 11
Przewidywany czas trwania:  4,5 godziny
Miejsce: sklep AgoHome w Starych Babicach
Zakres tematyczny: podstawy techniki, woskowanie, patynowanie.
O wrażeniach Ewy z pierwszego takiego warsztatu można przeczytać tu (KLIK)

warsztat 2: Magia świec
Koszt:  30 zł
Termin warsztatów:  9 listopada 2013 godz. 11
Przewidywany czas trwania:  2 godziny
Miejsce: sklep AgoHome w Starych Babicach
Zakres tematyczny: ozdobne świece w donicach - dekorowanie ceramiki farbami kredowymi i transferem, zabezpieczanie dekorowanej powierzchni. 
W ramach tego warsztatu wykonamy podobne świece jak te, które można wygrać w moim candy (KLIK)

Ze względu na ograniczoną ilość miejsc prosimy o zapisywanie się na spotkania mailowo ago@agohome.pl, telefonicznie 605682313 lub osobiście w sklepie AgoHome w Starych Babicach ul. Pocztowa 1 (dojazd z Warszawy autobusami 712, 714, 719 i 729).

 Nie-malujących zapraszam też serdecznie na inne spotkania i warsztaty w AgoHome. Może i Wy znajdziecie coś dla siebie? Terminarz dostępny jest tu (KLIK)

Czeka na powrót Uli ze szpitala. Kiepska sprawa - w piątek 16 urodziny, łakocie, prezenty i życzenia a w poniedziałek pilne skierowanie na oddział hematalogiczny z rozpoznaniem małopłytkowości.  Kompletne zaskoczenie. No bo jak to tak?  Skąd? Dlaczego?



I to czekanie na diagnozę. Okropne. Wreszcie jest. Uff. To nie białaczka. To "tylko" tarczyca.
Ciągle mnie zaskakuje ta względność postrzegania świata. Gdyby mi tydzień temu ktoś powiedział, że moje dziecko ma chorą tarczycę martwiłabym się potwornie, a ja od wtorku cieszę się z tej diagnozy. Z problemami tarczycowymi da się normalnie żyć (mój mąż najlepszym przykładem), a ta wcześniej podejrzewana przyczyna po prostu ścinała z nóg.





Podlewam urodzinowe kwiatki w pokoju Uli, niech się nimi nacieszy po powrocie. Do jej ulubionej  kolekcji sukulentów dołączyła metalowa misa z papryczkami. Zamiast typowego bukietu wybraliśmy jesienną kompozycję w czerwonych kolorach, bo takie dodatki postanowiła wprowadzić do swojego odnowionego pokoju.  Świetnie się komponują z zegarem, który wcześniej dostała od nas w prezencie.  Siostry kupiły jej bardzo ładne świeczki w "obowiązkowym kolorze". Drugi "obowiązkowy" element wystroju to końskie trofea  i pamiątki. Koniara z niej i już!



Wracaj szybko do zdrowia córeczko!

Tak ją właśnie widzę - damulka w jesiennym okryciu.  Kupiłam wielką donicę pełną kalanchoe pod wpływem impulsu. Ich optymistyczny kolorek mnie zachwycił.


W domu odkryłam, że nie mam tej donicy w co wsadzić. Najpierw wylądowała w metalowej misce na sałatkę. Ale nie wyglądało to zbyt dobrze. Obeszłam cały dom w poszukiwaniu czegoś bardziej pasującego. Nic mi w oko nie wpadło.


Następnego dnia po pracy kombinowałam dalej skąd tu wziąć jakiś ładny pojemnik. I dostałam olśnienia... w łazience. Mam kilka szydełkowych worków w których trzymam kosmetyki, zapas papieru toaletowego itp. drobiazgi. Szybko opróżniłam jeden z woreczków i włożyłam do niego całą miskę wraz zawartością.  Zbyt wysokie brzegi pojemnika wywinęłam na zewnątrz. Tadam!
Mógł Archimedes wrzeszczeć EUREKA wyskakując z kąpieli, mogę i ja! Różnica tylko taka, że podobno Archimedes z radości latał po ulicach na golasa ;)

Ostatnio kiedy tylko uda mi się wygospodarować wolną chwilę łapię za pędzel.  Na domowników padł blady strach. Tylko czekać, a zacznę zastawać na różnych meblach i sprzętach karteczki w stylu "nie rusz tego mamo" albo "kochanie wolę takie jak jest".  Nie wierzycie?


Oto ofiary ostatniego weekendu:


Kuchenny stojak na ręcznik papierowy.  Zdekupażowałam go kiedyś i pocieniowałam na niebiesko. Kolor mi nie wyszedł taki jak chciałam i denerwował mnie strasznie, bo nie lubię jak mi coś nie wychodzi ;)
 Stary nożyk do jarzyn. Ma ze czterdzieści lat jak nic! Drewniana raczka poczerniała w kilku miejscach i na dodatek stałą się szorstka. Teraz ma rączkę jak malowanie...

A z tego jestem najbardziej zadowolona. Kupiłam kiedyś w Ikea drewnianą skrzynkę-osłonkę. Stała w naszej łazience i niestety, z czasem stała się mało reprezentacyjna. Drewno w miejscach gdzie najczęściej padała na nie woda stało się poszarzałe i szorstkie. Pomimo tego, że skrzynka ma ocynkowany wkład na którym stawia się doniczkę trochę wody musiało się z niej wydostawać i na dnie drewno poczerniało. Zrobiłam więc woskową pastę z farbą kredową (opisywałam tę metodę w poście o pudełku z niespodzianką) i potraktowałam osłonkę dwiema warstwami tej pasty. Po wyschnięciu lekko przepolerowałam starym ręcznikiem.  Teraz woda mu niestraszna.

To ostatnia niedziela tegorocznego lata. Nam upłynęła jakoś tak trochę sennie. Może dlatego że większość rodzinki kicha i podejrzanie drapie nas w gardle?  Mimo tego słoneczko wyciągnęło nas na ogród.

Na tarasie kwitną ciągle żółte begonie.  Dziś dorzuciłam im do towarzystwa ostatnie jesienne róże i rozchodnik. Prawie przekwitłe kosmosy zabrałam do domu. Stanęły na kuchennym parapecie w ikeowskich kankach.  Kanki sa dwie, jedna wchodzi w drugą.


Kolor tych kanek mnie zainspirował i postanowiłam kuchenne dodatki wymieniać powoli na podobne czyli beże i szarości. Na pierwszy ogień poszły pojemniki kuchenne. Nie lubię jak mi się po kuchennym blacie poniewierają opakowania kawy czy kakao, więc pomysł na schowanie ich zawartości w pudełkach był kuszący. Kupując pudełka przez internet nie zapytałam czy zamknięcie jest hermetyczne. Okazało się że nie jest. Pokrywki luźno latają i teraz mam zagwozdkę jak je lepiej dopasować. Bo wolałabym żeby mi kawa czy cukier nie zawilgotniały.

 
Przy okazji na fotkę załapały się nasze dyniowe placuszki ;)
W beżach, choć nieco innych jest patera z IKEA. Lubię ją bardzo. Odkąd w grudniu zagościła w naszej jadalni jakoś tak zawsze pilnujemy, żeby coś na niej było :)

Ostatnio jedna z blogowych koleżanek zapytała: pokażesz wreszcie coś co nie jest pomalowane?  Hmm... Trudne zadanie, bo ja ostatnio głównie maluję, woskuję i postarzam na różne sposoby. Bez tego trudno by mi było odpowiadać na Wasze zapytania.  Postanowiłam więc pokazać dzisiaj nie tylko malowanie ale i transfer.

Zwykle przy każdej metodzie transferowania za pomocą rozpuszczalników czy chemii kuchennej widnieje zastrzeżenie: drukuj na laserze lub kseruj. A ja zwykle kiedy mam na raz i wenę twórczą i czas nie mam pod ręką drukarki laserowej.  Wujek Google zna odpowiedzi na dziwaczniejsze pytania niż transfer z atramentówki, więc po naczytaniu się dobrych rad wzięłam się za próby. Sposób pierwszy, czyli transfer na podłoże chłonne pokażę w tym poście, sposób drugi, czyli transfer na powierzchnie gładkie i słabo nasiąkliwe pokażę innym razem.  Do zabawy z transferem użyłam świecy w doniczce i starej butelki.

Oba przedmioty pomalowałam dwiema warstwami farby kredowej Autentico w kolorze Chalk Grey. Podejrzewam, że dobry efekt dałaby również farba do ścian, ale zwykła nie na bazie lateksu. Chodzi bowiem o to, aby powierzchnia malowanego przedmiotu była dość chłonna.  


Do wykonania transferu użyłam bezacetonowego zmywacza do paznokci (jedynego jaki udało mi się znaleźć w łazience córek, bo mój jakoś w tajemniczych okolicznościach zaginął), wydruku z drukarki atramentowej w odbiciu lustrzanym, płatka kosmetycznego do nasączania zmywaczem i łyżeczki do dociskania transferu. Na fotce widać też fiksatywę - można jej użyć do utrwalenia transferu na przedmiocie (można również użyć wosku meblowego, sprawdzałam!).


Mój nadruk był mały, więc po prostu przytrzymałam go na miejscu. Większy trzeba koniecznie przykleić taśmą malarską, aby w trakcie całej operacji nie przesuwał się. Wacikiem ze zmywaczem nasączyłam papier - tu ważne, nie rozcierałam a jedynie poklepywałam napis. Następnie docisnęłam go łyżeczką.


Przy butelce znalazłam lepsze narzędzie do dociskania - korek od zmywacza. Jego obły kształt i dość elastyczny plastik okazały się działać lepiej niż łyżeczka.


A tak wygląda efekt moich prac:


Tę doniczkę w podobny sposób ozdobiłam kilka dni temu, dokładając do transferu postarzanie rustykalnym woskiem. Byłoby super, gdyby nie to, że wykorzystałam jakieś stare ksero napisu, mocno "zaszumione" i wszystkie te niechciane szarości między literami też się pięknie przetransferowały.

Przy okazji: skrzyneczka pokazywana w ostatnim poście ma już nowych lokatorów: bluszczyki.  Mam nadzieję, że się zadomowią.