Co prawda to mój blog domowy, ale nie samym domem człowiek żyje... Pracować też gdzieś trzeba. Ja mam to szczęście, że pracuję u siebie.


Kilka lat temu zaczynałam od sklepu internetowego i dwóch półek w garażu mojego domu. Potem był stary magazyn zbożowy, który oferował dużą powierzchnię, przemysłowy klimat oraz (niestety) bliskie zera temperatury zimą i obskurną toaletę w piwnicy. 



Dwa lata później po drugiej stronie ulicy powstał nowy budynek usługowy. Przeniosłam się tam z wielką ulgą. Co jak co, ale sople w ubikacji to mało zabawny widok. Nowy lokal nie tylko miał odpowiednie warunki sanitarne, ale także jasne wnętrze i witrynę.


 

 


W lipcu tego roku przeniosłam firmę do Warszawy. Na Odolanach znalazłam ciekawe miejsce w starej fabryce termosów.  Zależało mi tym aby w budynku oprócz miejsca na biuro i sklep/showroom znajdował się także magazyn i rampa do rozładunku farb. Choć na górnych piętrach sporo tu klimatycznych, postindustrialnych wnętrz ja wybrałam lokal na parterze z wejściem od ulicy.  Zaczęło się od drobnego remontu i przemalowania ścian.
Taki widok zastaliśmy:



Ewa zaproponowała ścianę w pasy:



Tak nam to wyszło:




Za tymi drzwiami mieści się moje biuro:

Było w nim tak:
Teraz jest tak:



Przeprowadzka wiązała się też ze zmianą sposobu funkcjonowania AgoHome. Razem z nami w nowym miejscu zainstalowała się PrzeTwórnia. Teraz mogę się skupić na dużych klientach i rozwijaniu sieci sprzedaży, a obsługą klientów detalicznych zajmuje się ekipa PrzeTwórni.  W sklepie organizowane są również warsztaty hobbystyczne.




Jeśli macie ochotę wpaść i zobaczyć "w naturze" naszą nową lokalizację - serdecznie zapraszam!
AgoHome: Warszawa ul. Jana Kazimierza 35/37

Ciesze się, że ptaszek się Wam spodobał. To naprawdę prosta do wykonania praca i w zasadzie można ją zrobić wspólnie z dziećmi.  Kiedy chodziłam do podstawówki na szkolnych kiermaszach często wystawialiśmy podobne prace.  Deski pocięte na kawałki dostarczał tata jednego z uczniów, kto je bejcował na czarno tego do dziś nie wiem, my (uczniowie) na zajęciach ZPT przybijaliśmy gwoździki z czarnymi łebkami i motaliśmy wokół nich kolorowy kordonek aby powstały kwiatowe wzory.


Mój ptaszek to wzór raczej prosty i zdecydowanie bardziej rustykalny niż prace tworzone na zajęciach ZPT. No cóż... czas płynie, gusta się zmieniają. Do wykonania obrazka użyłam deski, gwoździków i srebrnej nitki. Rysunek można oczywiście zaprojektować samodzielnie, ja skorzystałam z gotowca znalezionego w necie, który wydrukowałam.  Teraz wystarczyło przyłożyć wydruk do deski i wbić gwoździki w kontur. Po zerwaniu papieru zostaje już tylko fantazyjnie zamotać wokół łebków nitkę lub sznureczek.



Moja deska nie tylko ma dekoracyjny motyw, ale także ciekawą fakturę i kolor.  Przywiozłam ją z inauguracji biodomku.  To interesujący projekt pasjonatów budownictwa naturalnego, którzy postanowili stworzyć prefabrykowane moduły, dzięki którym nie tylko można szybko stać się posiadaczem ekologicznego domu czy biura, ale także w razie potrzeby rozbudować go o kolejno dołączane wnętrza.


Do budowy Biodomku użyto m.in. modrzewiowych desek, które położono na podłodze i wykończono nimi elewację.  Deski we wnętrzach zostały zawoskowane naturalnym woskiem Allback. Deski na zewnątrz zostały opalone a następnie wymyte i zaolejowane. Taką metodę stosowano dawniej w Japonii do zabezpieczania drewna cedrowego z którego budowano domy. Zwęglenie górnej warstwy desek zabezpiecza przed wilgocią i szkodnikami, olej natomiast wnikając w deski nie tylko wzmacnia ochronę przed czynnikami zewnętrznymi, ale także wydobywa piękno opalonego drewna. Zresztą sami zobaczcie jak wygląda powierzchnia takiej dechy:


W ptaszkowym projekcie użyłam wosku Amazona aby nieco rozbielić kolor deski. Wtarłam go nieregularnie, zostawiając niektóre miejsca jedynie lekko muśnięte białym woskiem.  Z bliska faktura deski jest teraz jeszcze bardziej widoczna. 
Dla tych, którzy opalać swoich desek nie będą  a chcieliby mieć podobny kolor dechy pozostaje bejca lub wosk barwiący. Fakturę drewna można wtedy uwypuklić za pomocą szczotkowania.


Mój ptaszek wylądował na komodzie w Śmietanowym Domu. A Wy pochwalicie się co ostatnio "wydłubaliście" samodzielnie?  Zostawcie link w komentarzu, chętnie do was zajrzę!

Znacie Sabinę ze Śmietankowego Domu?  Właśnie wprowadziła się do swojego wymarzonego domku na wsi. Z tej okazji razem z Sandrą z Sandrynka Hand Made postanowiły przeprowadzić akcję "Jak urządzić nowy dom w 7 dni". Zadanie ambitne, a na dodatek na koniec akcji zaprosiły do Śmietankowego Domu zaprzyjaźnione blogerki i redakcję magazynu Moje Mieszkanie.  Nie było więc odwrotu, dom musiał się dać oswoić w krótkim czasie.


Dziewczyny wzięły się ostro do pracy przerabiając meble, tworząc dekoracje i aranżując wnętrza.  W sobotę na pięknie nakrytym jesiennym stole zagościły smakołyki przygotowane przez Joasię z bloga BeTasty. Towarzystwa słodkościom dzielnie dotrzymywały dynie uszyte przez Sandrynkę, świeczniki i podkładki z surowego drewna podarowane Sabinie przez firmę Regalia. Prawdziwe dynie też były, rozsiadły się na parapetach :)
Mam swój mały wkład w Śmietankową kuchnię  pomalowałam szafkę w której Sabina trzyma filiżanki.  Zaszpachlowałam dziurki po wkrętach i gwoździach, delikatnie przetarłam papierem ściernym i pomalowałam. Pierwszą warstwą była biała Amazona, drugą warstwą Bytayta w kolorze Mocca. Szufladki potraktowałam szarym woskiem Allback. 


Takich urokliwych staroci jest w tej kuchni więcej. Deski kuchenne znalazły swoje miejsce w szufladzie, a filiżanki z niebieskim wzorem na przecieranym kuchennym wieszaku. Są też rzeczy nowe ale stylizowane na stare.  Ewa z Przytulnego Domu podarowała Sabinie drewnianą skrzyneczkę w kolorze mięty i serduszko utrzymane w tym samym klimacie.



Nie wypada na parapetówkę przyjść bez prezentu. Z kawałka opalanej deski, gwoździków i srebrnej nitki wyczarowałam obrazek z ptaszkiem. Biały wosk wtarty w deskę uwypuklił słoje i ptaszor nabrał rustykalnego charakteru. Na białej komodzie z kolekcji mebli Seart prezentuje się naprawdę ładnie. 


Atmosfera spotkania była wyśmienita, bawiłyśmy się świetnie. Mam nadzieję, że w Moim Mieszkaniu znajdzie się nasza wspólna fotka w Śmietankowym salonie. 

Ci, którzy śledzą uważnie mojego bloga nie raz już natknęli się na fotkę skrzyni, jaka stała na moim tarasie. Stareńka, mocno nadgryziona zębem czasu. Czekała cierpliwie na swoją kolej do renowacji.





Przywieźliśmy ją od moich teściów, a skąd oni ją wyciągnęli nie mam pojęcia. Najpierw odstała swoje na ich ogrodzie, potem drugie tyle na naszym tarasie. W ubiegłym roku postanowiliśmy zabrać się wreszcie za zrobienie z nią porządku. Zaczęliśmy od porządnego mycia.




Potem suszenie. Rety, właśnie sobie pomyślałam że to prawie jak u fryzjera. Zwłaszcza że potem poszła w ruch odżywka czyli olej. Ale wróćmy do suszenia...



Pierwotnie skrzynia była łączona bez użycia gwoździ czy innych metalowych elementów. Z biegiem czasu (i kolejnymi zmianami właścicieli) parę gwoździ jej przybyło. Pozbyliśmy się ich bez żalu, a skrzynię po rozebraniu na części ponownie poskładaliśmy posiłkując się klejem oraz drewnianymi klinami i kołkami.





Niektóre miejsca wymagały dodatkowej pracy. Trzeba było m.in. załatać dziury.


Wstawki z nowego drewna trafiły w kilka najbardziej zniszczonych miejsc. Gotowa, sklejona i załatana skrzynia została przeszlifowana do gładkości i zaolejowana.

Drewno odżyło, nabrało koloru i charakteru. Słoje pięknie się uwidoczniły. Bardzo lubię ten efekt. W takiej postaci trafiła na nasze wiejskie siedlisko, służąc za pojemnik na pościel.  Wyglądała ładnie, ale cały czas mnie korciło, żeby jeszcze ją trochę "podrasować".  Zrobiłam to w czasie tegorocznego urlopu. Przetarłam skrzynię z zewnątrz zielonym woskiem Byta-yta. Teraz wygląda tak:

Obiecałam pokazać co nam się podczas urlopu udało zmalować. Czerwony stołeczek, różowe krzesło i deska z adresem to nie koniec.  Wszystko co nie uciekało wystarczająco szybko miało szansę zostać przemalowane.  Na przykład kuchenny stołeczek mojej babci. Pamiętam go jeszcze z czasów dzieciństwa, zawsze pomalowany nieskazitelnie białą farbą. Po latach było jej z tuzin warstw.  Na pewnym etapie życie stołeczka zyskał nawet na górze nową okleinę w żółte kwiatki. Ola pracowicie obskrobała nóżki z łuszczącej się farby i przemalowała całość farbą kredową.


Maja przechwyciła resztkę farby i pomalowała glinianą donicę.

 

W kolejce czekają następne donice, dwie szafy, komódka i parę innych drobiazgów.