Mój łup z targu staroci w Opolu. Teraz w jasnoszarym kolorze, z przecierkami.


Pierwotnie wyglądał tak jak na zdjęciu poniżej. Powiedziałabym "klasyka kwietnika" :)


Drewno było w dobrej kondycji, lakier niestety nie. Poprzednia właścicielka nie miała koncepcji co można z nim zrobić, odsprzedała mi go bez większego żalu. Szlifowanie poszło gładko, wystarczyło lekko przeciągnąć papierem ściernym i cały lakier osypywał się.


Pod lakierem była bejca wodna, o czym łatwo było przekonać się przecierając przeszlifowaną powierzchnię wilgotną szmatką. Czerwony barwnik z bejcy od razu zabarwiał szmatkę. W takiej sytuacji przed właściwym malowaniem trzeba było najpierw pomalować mebel roztworem szelaku. Ja zastosowałam primer szelakowy Allback, który nie zawiera alkoholu, ale można do tego użyć także spirytusowego roztworu szelaku (takiego jak do politurowania) lub tzw. lakierów szelakowych.  Zapobiega to wydostaniu się barwnika z mebla po pomalowaniu i powstawaniu różowych plam.  W przypadku malowania farbami do stylizacji mebli często zdarza się plamy wychodzą dopiero na etapie woskowania, doprowadzając malującego do rozpaczy. Nie pamiętam na którym z blogów widziałam bieliźniarkę, która po pomalowaniu na biało całkowicie się zaróżowiła. Przykra niespodzianka! Wolałam tego uniknąć.


Do pomalowania kwietnika użyłam farb Byta-yta mieszając resztkę białej farby z odrobiną szarej.  Ponieważ kwietnik miał dobrze zarysowaną strukturę drewna i mocno widoczne słoje, które chciałam podkreślić, zastosowałam tylko jedną warstwę farby.  Przetarłam nóżkę delikatnie szmatką zanim jeszcze wyschła.


Do woskowania użyłam wosku "Patyna" Byta-yta. Działa i wygląda zupełnie inaczej niż  wosk rustykalny Annie Sloan lub Autentico. Jest mocno transparentny, z osadzającym się w zagłębieniach mebla barwnikiem w "brudnym", szaro-czarnym kolorze. Po wosku rustykalnym pozostaje  we wgłębieniach kolor, kojarzący mi się bardziej z sepią. Na zdjęciach w tym poście widać  porównanie kolorów wosków  postarzających na kwietniku i fotelu.


Kolejna różnica jest taka, że wosk rustykalny stosuje się po wcześniejszym woskowaniu przezroczystym woskiem, dzięki czemu ma się kontrolę nad stopniem osiągniętego przyciemnienia. Przy szwedzkiej "Patynie"  nie ma potrzeby wcześniejszego woskowania jasnym lub przezroczystym woskiem. Kontrolę przyciemnienia osiąga się przez mocniejsze lub lżejsze dociśnięcie gąbki z woskiem do powierzchni. Proste i intuicyjne!


Fakt, że wosk "patyna" schnie dużo dłużej niż woski rustykalne z jednej strony jest  minusem, bo trzeba z użytkowaniem mebla odczekać do następnego dnia, ale z drugiej strony ma tez plus - nie trzeba się spieszyć z rozcieraniem i można łatwo poprawić miejsca gdzie coś nie wyszło tak jak bym chciała.  Efekt mi się podoba. Faktycznie wygląda jak przybrudzone przez wiele lat użytkowania. Bardzo się również cieszę, że mogę  używać różnych wosków, pochodzących od różnych producentów i osiągać dzięki temu całą gamę ciekawych efektów.


P.S. Na prośbę kilku czytelników bloga zarówno w tym poście jak i w kilku poprzednich zamieszczam zdjęcia bez zmniejszania, tak aby można było po kliknięciu w nie zobaczyć lepiej opisane w poście problemy i  osiągnięte efekty. 

Jak pisałam we wcześniejszym poście do opolskiego ZOO warto się wybrać nie tylko po to, by zobaczyć egzotyczne zwierzęta.  Równie interesujące są  pięknie zaprojektowane krajobrazy ze strumykami i stawami, rzeźbione ławki czy kamienne murki.  Postaram się pokazać te zakątki ZOO, które dla mnie były niezwykle urokliwe. Tu pierwszy przykład: żwirowy skwerek z formowanymi roślinami zdobią dwa lwy.




Rośliny mają nie tylko ciekawe kształty, ale także różnią się barwą, co sprawia, że cała kompozycja nie jest monotonna.  Na rozwidleniach dróg stoją drewniane drogowskazy. Spełniają nie tylko rolę informacyjną, ale także są elementem ozdobnej kompozycji roślin o rożnej wysokości i kształtach.



Połączeniem funkcji użytkowych i dekoracyjnych są również drewniane ławki z rzeźbionymi motywami.  Szczególnie pięknie wyglądają  w alejce o parkowym charakterze.



W ogrodzie zoologicznym można spotkać różne rodzaje kamiennych murków. Mnie najbardziej spodobały się te, które wykonano z ogromnych kamieni ustawionych jeden za drugim. Tworzą barierę oddzielająca wybiegi od ścieżek. W niektórych miejscach pomiędzy kamieniami wstawiono zbrojone szyby, które pozwalają lepiej dostrzec zwierzęta, ale także sprawiają, że barier praktycznie nie widać. Na niektóre kamienie wspina się malowniczo bluszcz.

To z pewnością jeden z najpiękniejszych ogrodów zoologiczych w Polsce. Malowniczo położony na Wyspie Bolko, stale rozbudowywany i z każdym rokiem atrakcyjniejszy.  Jeśli tylko macie okazję  zajrzeć do Opola, wybierzcie się tam koniecznie!  Mnie za każdym razem urzeka to, że granicy wybiegów dla zwierząt i ścieżek dla ludzi praktycznie nie widać. Piękne kompozycje zieleni i małej architektury sprawiają, że czuję się jak na spacerze po ogrodzie botanicznym lub parku. Zresztą zobaczcie sami:









Jedną z najbardziej popularnych atrakcji ogrodu jest wyspa lemurów, przez którą wiedzie ścieżka dla zwiedzających. Lemury skaczą nad głowami ludzi lub przebiegają tuż przed człowiekiem nie okazując żadnego lęku przed większymi od siebie istotami.




W holu małpiarni nad głowami zwiedzających kryją się ponocnice.  Obserwują bacznie wchodzących i wdzięcznie pozują do zdjęć. Moim dzieciom najbardziej podobały się jednak nie ponocnice a sajmiri.



Myślałam, że moje córki  już wyrosły z zamiłowania do MiniZoo, ale się myliłam. Zabawne małe chińskie świnki gromadziły wokół siebie i dzieci i dorosłych. Bo jak tu sie nie uśmiechnąć na widok takich baraszkujących maluchów?



Dla dzieci na terenie ZOO przygotowano dodatkowe atrakcje: place zbaw i park linowy.



Nieopodal ogrodowej restauracji  znajduje się małe herbarium z miododajnymi roślinami, wokół których uwijają się pracowite owady.



Opolskie ZOO zostało założone przed wojną i zajmowało około hektara. Po wojnie zostało opuszczone i  straszyło pustymi wybiegami, bo Niemcy wywieźli zwierzęta. Na szczęście znalazła się grupa zapaleńców, która stanęła w obronie zwierzyńca i podjęła starania o jego reaktywację.  Udało się i ZOO ponownie otwarto, choć ze względu na trudne czasy odbudowa i rozbudowa ogrodu odbywała się "systemem gospodarczym".  Podczas powodzi w 1997 roku ZOO ucierpiało ponownie. Całkowicie zalane zostały akwaria, terraria i ptaszarnie. Wielu zwierząt nie udało się na czas ewakuować. Utonął w wezbranych wodach Odry nawet hipopotam. Po powodzi natychmiast rozpoczęło się porządkowanie terenu i odbudowa ogrodu, która trwa do dziś. Zmieniła się koncepcja przestrzenna, zwierzęta z poszczególnych regionów geograficznych zostały zgrupowane w różnych częściach ogrodu, tak by występujące w poszczególnych strefach zwierzęta mogły mieszkać obok siebie.  Większość wybiegów została zaprojektowana tak, aby dać zwierzętom maksimum przestrzeni a zwiedzającym maksimum komfortu obcowania z nimi.


Fakt, że ogród jest urządzony na terenie gdzie od dziesiątek lat rosły drzewa potwierdza choćby taki widoczek:


Zwróciliście uwagę na bluszcz wspinający się na drzewa? Jego zdrewniałe łodygi same są już jak konary! Jak w ilustracjach z bajek.   A o tym, że opolskie ZOO może być inspiracją do zaprojektowania własnego ogródka napiszę w kolejnym poście, bo ten rozciągnął mi się okropnie!

P.S. Jeśli wybierzecie się do opolskiego ZOO zarezerwujcie sobie na jego zwiedzanie kilka godzin. Oglądanie treningu uchatek kalifornijskich czy karmienia lemurów jest naprawdę wciągające i czas jakoś tak szybko przy tym biegnie :)

Lubicie targi staroci? Ja uwielbiam. Ostatnio miałam okazję "zaliczyć" dwa w jeden weekend :)
Jadąc do rodziców zatrzymaliśmy się w sobotnie przedpołudnie na pół godziny w Częstochowie. Co prawda sprzedawców było mniej niż zazwyczaj, ale i tak było na czym oko zawiesić.

W niedzielę wybraliśmy się na spacer po opolskim "gratowisku" pod Galerią Ozimską.


A to upolowane przez nas skarby:

Kiedyś usłyszałam opinię, że wnętrza industrialne trudno jest urządzić tak, by były mile i przytulne. Kompletnie się z tym nie zgadzam. Uwielbiam klimat starych, przemysłowych zabudowań i otwartą przestrzeń, do zaaranżowania na swój własny, indywidualny sposób. Gdybym miała z powrotem przeprowadzić się do miasta szukałabym właśnie takiego rozwiązania. Dlatego z czystą przyjemnością przyglądałam się kolejnym etapom przebudowy dawnego silosu zbożowego w Opolu na nowoczesne centrum wystawienniczo - handlowe.


W pełni zgadzam się z konserwatorem zabytków, który za szczególnie cenne dla klimatu wnętrza uznał kolumny wspierające stropy. Na każdej z nich widać ślady drewnianych szalunków. Właściciele obiektu, podkreślili jeszcze charakter wnętrz malując na kolumnach podziałki z wysokością składowania zboża.



Centrum jest jeszcze ciągle zasiedlane przez nowych użytkowników, w związku z czym przegląd ekspozycji postaram się zamieścić na blogu za jakiś czas, kiedy wszyscy "dopracują" swoje stoiska. Ciekawa jestem w jaki sposób zostaną wykorzystane różne mniejsze budynki zlokalizowane wokół głównego obiektu. Są równie malownicze co samo centrum.



Z zewnątrz centrum DomExpo wygląda naprawdę interesująco. Połączenie czerwonej cegły, betonu, szkła i elementów elewacji przypominających zardzewiałą stal tworzy harmonijną, miłą dla oka całość.





Nocne zdjęcia są autorstwa Marcina z TvTu.pl
Marcin - bardzo Ci dziękuje za ich udostępnienie :)