Z czym się Wam kojarzy stół? Ze wspólnym posiłkiem, zabawą, odrabianiem lekcji, pogaduszkami z przyjaciółmi? A może z miejscem do spokojnej pracy? Niby to tylko mebel, blat i jakieś nogi, ale jakże wiele wokół niego się dzieje! Jak wiele emocji, inspiracji i niezapomnianych chwil. Świętowanie i codzienność, odpoczynek i praca.


Tyle stołów pamiętam. Tych dużych i małych, brzydkich i ładnych, starych i nowych. Kuchenny stół mojej babci na którym popołudniami układała pasjansa. Lubiłam siadać obok niej i patrzeć jak przekłada karty. Lakierowany na wysoki połysk stół z zielonymi krzesłami w mieszkaniu moich rodziców.  Zajmował prawie cały pokój w blokowej klitce. Stół cioci, podpalony przez mojego trzyletniego wówczas kuzyna podczas rodzinnej imprezy (potwierdzenie tezy że dziecko + zapalniczka = pożar). Wyciągnięty z piwnicy sąsiada okrągły secesyjny stół w mieszkaniu, które wynajmowaliśmy na Saskiej Kępie. Do dziś żałuję, że nie zabraliśmy go ze sobą podczas wyprowadzki. Stuletni stół w mojej ogrodowej altanie, uratowany z likwidowanej graciarni. Kuchenny stół z wystawki gabarytów, przemalowany i przywrócony do życia w naszej wiejskiej kuchni. Pokazywałam na blogu nie raz metamorfozę różnych stołowych "emerytów".


Stół kojarzy mi się także z pustym nakryciem dla niespodziewanego, wigilijnego gościa. To taka piękna tradycja...
Tyle dobrych wspomnień, tyle uwolnionych emocji. Nadal myślicie, że stół to tylko mebel?
Dałam się zaprosić do stołu firmie VOX. Właściwie to nawet nie do jednego! W każdej ich kolekcji  znajduje się stół. Mebel, który powstał nie jako wartość sama w sobie ale jako odpowiedź na ludzkie potrzeby i na wyzwania jakie niesie ze sobą życie.  Rozmawialiśmy o nich podczas spotkania "Wokół Stołu - Forma. Funkcja. Działanie" w poznańskim Centrum Concordia Design.


Dawniej w kuchni nie było blatów roboczych. Wolnostojące kredensy, bufety czy spiżarki nie pełniły funkcji miejsca do przygotowywania posiłków. Sercem każdej kuchni był duży i wygodny stół. Służył także do serwowania codziennych posiłków, większe jadało się na stole w jadalni. Teraz gdy zabudowa kuchenna składa się z ciągów szafek i zabudowanych sprzętów rolę stołu przejęły wyspy i dodatkowe blaty. Stół zawędrował do pokoju, gdzie zwykle pełni również funkcję miejsca do pracy i zabawy.  Projektanci mebli zauważyli potrzebę tworzenia wielofunkcyjnych rozwiązań, stąd wymienne moduły, dodatkowe akcesoria i miejsca do przechowywania.  Przyznaję, że niektóre bardzo sprytne. Zresztą zobaczcie sami:



Podczas spotkania mieliśmy okazję porozmawiać z grupą Tabanda, która zaprojektowała dla Vox najnowszą kolekcję mebli - Nature. Drewniane, dębowe nogi i blat połączono z malowanym na czarno metalem. Pośrodku blatu znalazły się wnęki na zioła, dekoracje, świece czy co tam komu potrzeba. Resztę  "przydasiów" bez trudu pomieszczą szuflady pod blatem. Sprytne, prawda?




Po niezwykle miłej dyskusji wokół stołu zostaliśmy zaproszeni do School of Form na warsztaty DIY ale to już zupełnie inna historia. Z przyjemnością opowiem o tym w kolejnym poście.

Wykorzystałam materiały prasowe Vox oraz własne fotografie. 

Obiecałam pokazać remont mieszkania moich córek od podstaw do finału. Co prawda prace remontowe nadal trwają, ale co nieco mogę już zdradzić ;)
Na początek pomieszczenie bez którego obyć się nie można a było największym wyzwaniem. Małe, nieustawne i źle zaprojektowane. Mieściła się w nim jedynie wanna i muszla WC. Ach, no i ekran na rury. Wymiary: 143 na 150 cm. Jak tu cokolwiek upchnąć?  Na początek zleciliśmy ekipie remontowej zbicie starych płytek i wyniesienie wanny, żeby zobaczyć czym tak naprawdę dysponujemy. Zlikwidowaliśmy także supeł rur z ciepłą wodą, stanowiący dość dziwaczną ozdobę ściany.


Dla niektórych być może łazienka to miejsce mało znaczące - ot wejść, skorzystać, wyjść i tyle. Dla nas to prywatna strefa w której chcemy czuć się komfortowo, odprężyć, zrelaksować. Ma być funkcjonalna i ładna! A jeśli jeszcze dzięki wnętrzarskim sztuczkom uda się sprawić by wyglądała na większą, to już w ogóle super.

Pomysł 1: pierwsze co przyszło nam do głowy to rezygnacja z wanny na rzecz kabiny prysznicowej i umywalka w rogu. Kabina półokrągła, żeby dawało się do niej jakoś dostać, a umywalka malutka żeby się dało przy niej swobodnie poruszać. Jak widać na zdjęciach z przed remontu wanna nieomal wchodziła na sedes, więc nie było szans na kabinę większą niż 70 cm. Projekt niby był dobry, ale właśnie... niby ... Przecież to nie miało być kompaktowe pomieszczenie w pociągu, na jachcie albo przyczepie kempingowej. Kompromis wakacyjny można jakoś znieść, ale mieszkać na stałe z mikrołazienką?

Pomysł 2: a może by przesunąć jakąś ściankę? Do sypialni nie, bo rozkład pomieszczeń nie sprzyja, do kuchni by można, ale kuchnia też potrzebna raczej większa niż mniejsza, z tyłu kominy. Został tylko jeden kierunek: do przedpokoju.  Przestawiliśmy ściankę i zyskaliśmy ok. 20 cm długości.

Pomysł 3:  przyszłe użytkowniczki chciały mieć wannę i wygodną umywalkę, przypomnieliśmy sobie, że firma Ravak ma doskonałe rozwiązania do małych łazienek. Dla nas najlepszym okazał się system Be Happy  Wanna pozwala na komfortową kąpiel i wzięcie szybkiego prysznica, a umywalka umieszczona nad nogami w niczym nie przeszkadza. Jest duża i ma szeroką półkę na której można ustawić łazienkowe akcesoria.

zdjęcie: mat. prasowe RAVAK

Zamiast wolnostojącej muszli zabudowaliśmy podwieszaną miskę. Nad nią można będzie zabudować szklane półki na kosmetyki. Przenieśliśmy także liczniki wody wyżej, aby nie trzeba było schylać się do ich odczytu.
Na ściany i podłogę położyliśmy szare płytki Estrella z Ceramika-Arte. Ich neutralna kolorystyka i sposób w jaki odbijają światło optycznie zwiększa przestrzeń.
Jak ostatecznie wygląda łazienka po zmianach pokażę w poście podsumowującym remont.

Pochorowałam się okropnie. Gorączka, dreszcze, ból stawów, zatkany nos, zachrypnięte gardło. I sił na cokolwiek brak. Trzymało mnie ponad tydzień, ale powoli wracam do normalności. I zaczyna mnie energia rozpierać. Najbliższe tygodnie zapowiadają się niezwykle pracowicie - spotkania, kiermasze, targi itp. Dla naładowania akumulatorów "wydłubałam" sobie kolejne ozdoby z deseczek. Świąteczne, więc ich na razie nie pokażę na blogu. Za to możecie w numerze specjalnym Mojego Mieszkania zobaczyć tutorial jak zrobić sobie taką ptaszynę:

fot. M. Czechowicz (MM numer specjalny)

Ponieważ ptaszek spodobał się wielu osobom przygotowałam dla Was zabawę w której możecie wygrać zestaw do zrobienia sobie świątecznej wersji ozdoby - z jelonkiem.

Zestaw zawiera:
1. modrzewiową deseczkę, opalaną i szczotkowaną
2. małe czarne gwoździki
3. szablon z jelonkiem
4. srebrną nitkę
5. wosk do patynowania deseczki
6. drewnianą plakietkę "handmade" 



Co trzeba zrobić?
1. Udostępnić powyższą fotkę na swoim blogu lub na facebooku (jeśli nie masz bloga) wraz z linkiem do posta
2. W komentarzu pod postem wpisać co zrobisz z wykonaną przez siebie ozdobą
3. Będzie mi miło jeśli dołączysz do obserwatorów bloga (nie jest to warunek konieczny)

Zabawa trwa do północy 30 listopada.

Jacyś chętni?

Podobno to nie my się starzejemy, to tylko nasze dzieci dorośleją. Moje najstarsze córki właśnie dorosły do etapu na którym więcej czasu spędzają na swoich zajęciach i spotkaniach z przyjaciółmi niż z nami. Cóż tak to już bywa, samo życie. Coś za coś - masz satysfakcję z tego że świetnie sobie radzą i wiedzą czego chcą od życia, a równocześnie cały czas zastanawiasz się, jakim cudem te szkraby wesoło biegające kiedyś po domu stały się takie duże, samodzielne i odpowiedzialne?  Prawdziwy cud natury :)
Studentka i maturzystka, kiedyś małe, słodkie ancymonki, potem dwie wiecznie walczące nastolatki, a teraz świetnie się ze sobą dogadujące młode kobiety zamieszkają razem w warszawskiej kamienicy. Ale zanim ta chwila nastąpi musimy zrobić to, od czego podobno psują się najlepsze przyjaźnie i rozpadają niektóre małżeństwa - REMONT. 






I to nie jakiś tam "remoncik", przygłaskanie paru dziurek w ścianach i parę machnięć pędzlem. Nic z tego... Szykuje się "remoncisko" jak się patrzy. Skuwanie paskudnych kafelków pamiętających czasy początków rock and roll-a i Fidela Castro w roli rewolucjonisty, zrywanie paneli położonych na starym, zbutwiałym parkiecie i prucie ścianek działowych postawionych wężykiem w miejscach najmniej spodziewanych.  Do tego stara instalacja elektryczna i rury gazowe biegnące przez pół mieszkania do łazienki w której od wielu lat nie ma już piecyka gazowego. I jeszcze zagadki archeologiczne - skąd się bierze ciepła woda w kuchni? Kran jest, woda ciepła jest, licznika do tej wody nie ma. Nie wierzę, że sąsiad za nią płaci, więc czeka nas rozwiązanie tej tajemnicy. Będzie się działo!



Czyż ta czerwona bateria nie stanowi ciekawego, designerskiego akcentu  w łazience? A rura na środku ściany? Sama poezja supłów i zakrętów! 

 
A niby dlaczego licznik zimnej wody w kuchni nie miałby się znajdować na wysokości blatu? Industrialne dekoracje teraz w modzie przecież...



Że niby grzejnik pod sufitem przeszkadza?  Trudno, to szafkę dla równowagi zamontujcie pod parapetem.


Tajemnicza wnęka w kuchni obok okna prowadzi do.... składzika na szczotki!


Składzik składa się z mniej więcej 0,5 metra kwadratowego składzika właściwego (częściowo widocznego na fotce, reszta za ścinką) i ok 1m2 wejścia do składzika w którym trzeba stanąć, by te szczotki móc wyjąć :)


No to jak, piszecie się na relację z remontu?

nareszcie mam moją długo wyczekiwaną osłonę grzejnika w sypialni. Ja wiem, że to głupi brzmi jak się człowiek cieszy z takich drobiazgów, ale naprawdę od weekendu nie mogę wyjść z podziwu, że jest! I stoi sobie, i cieszy oko!


Nasza sypialnia kiedyś była znacznie mniejsza. Powiększyliśmy ją o niezbyt sensownie wykorzystaną mini-garderobę. Po zburzeniu ściany i wstawieniu pojemnej szafy zrobiło się przestronniej ale część pokoju została bez ogrzewania podłogowego. Dlatego wstawiliśmy do tej części sypialni niewielki kaloryfer.  Co prawda nie rzucał się bardzo w oczy, ale cały czas miałam poczucie dysharmonii. Jakoś mi ta ściana z kaloryferem nie pasowała. Wymyśliłam więc sobie, że kiedyś go obuduję ładną półeczką lub osłoną.  Tak wyglądało to jeszcze niedawno:


"Kiedyś" które miało być krótkie jak się łatwo domyślić trwało kilka lat. Jak już znalazłam coś co mi odpowiadało rozmiarami i stylem, to cena mnie przerażała. Zaczęłam się nawet zastanawiać czy na pewno chcę kaloryfer zakrywać, czy może zamienić na dekoracyjny skoro ceny gotowych osłon  oscylowały koło 300 zł. Wreszcie postanowiłam zebrać się w sobie i wyruszyć na poszukiwanie osłony z demobilu. Używanej, uszkodzonej albo z innych powodów przecenionej. W końcu fakt, że potrafię coś naprawić albo przemalować daje mi szerokie pole manewru. I trafiłam na Allegro na taki model:


Lakierowane drewno to nie moja bajka, ale osłona mi się podobała i poza kilkoma drobnymi (prawie niezauważalnymi) zadrapaniami była sprawna. Wydałam na zakup i przesyłkę niewiele ponad 60 zł!
Przytargałam zdobycz "na salony", otworzyłam paczkę i wpadłam w panikę. Wszystkie części są, instrukcja jest ale jak to do licha zmontować? Też tak macie, że jak instrukcja z mało wyraźnymi rysunkami ma kilka stron to nogi się Wam robią miękkie? Ja to przeżywam za każdym razem. Nie żebym powątpiewała w swoją inteligencję i zdolności dedukcji z pisma obrazkowego, ja po prostu lubię proste rozwiązania ;)


Drewno na wewnętrznych, nielakierowanych częściach było piękne i gdybym mogła dostać całą osłonę w takim stanie pewnie tylko bym ja delikatnie pociągnęła białym woskiem. Niestety, żółtawy odcień lakierowanych części krzyczał: bierz pędzel i maluj! No to pomalowałam. Potem zawoskowałam bezbarwnym i zaczęłam składać. Dawno się tyle nie nawkręcałam drobnych elementów co tu. Masochista jakiś to wymyślił, który lubi spędzać wieczory ze śrubokrętem w dłoni. Po pół godzinie mogłam wreszcie westchnąć jak Shrek: Jakoś poszło ośle, jakoś poszło. Wtaskałam osłonę na górę, postawiłam w zaplanowanym miejscu i spłynęła na mnie błogość. Tak miało być! Tylko dlaczego ja tego nie zrobiłam już parę lat temu? Chyba muszę pilnie skorygować listę rzeczy zostawionych do zrobienia "potem" bo jeśli inne zmiany będą równie efektowne to na co ja jaszcze czekam?









    

Był sobie miedziany obrazek. Z żurawiami. I z paskudną matową plamą na wysokości ptasich głów.. Najwyraźniej ktoś próbował umyć obrazek jakimś rozpuszczalnikiem. Pasował mi klimatem do wnętrz na siedlisku, bo tam żurawie widujemy praktycznie codziennie. Wzięłam "miedziaka" na warsztat i teraz wygląda tak:


Tak wyglądał oryginalnie:


Na początek umyłam go EcoCleanerem Amazony.


Chodziło o to, aby zmyć z niego zabrudzenia, ale także zwiększyć przyczepność farby do metalu. EcoCleaner jest w formie sprayu, wystarczy raz psiknąć, przetrzeć szmatką i gotowe. Użyłam farby Byta-yta w kolorze Petrol. To jeden z moich ulubionych kolorów, a Bytę bardzo lubię za  jej kremową konsystencję, łatwe rozprowadzanie i szwedzkie odcienie.  Po jednej warstwie wyglądało tak:



Zostawiłam do następnego dnia do nałożenia kolejnej warstwy. Kiedy podeschła zmyłam jeszcze świeżą farbę (a w zasadzie starłam ostrą częścią gąbki do mycia naczyń) z wypukłych części obrazka.


Całość pociągnęłam bezbarwnym woskiem Amazona.


Teraz przyszła pora na to co tygryski lubią najbardziej - można pobrykać z kolorowymi woskami! Patyną z wosków Byta-yta pociągnęłam pędzlem kilka razy po różnych częściach obrazka.



Potem dodałam lekkie przetarcia zielono-niebieską Islandicą i Białym woskiem Amazony.



Tym razem nie wycierałam ptaków, pozwoliłam woskowi "zamglić" miedź. Na koniec troszkę kropek szarą i białą farbą.

Efekt końcowy jak dla mnie dostatecznie "wsiowy". Na tle bielonej ściany żurawie widać bardzo wyraźnie :)

Co prawda to mój blog domowy, ale nie samym domem człowiek żyje... Pracować też gdzieś trzeba. Ja mam to szczęście, że pracuję u siebie.


Kilka lat temu zaczynałam od sklepu internetowego i dwóch półek w garażu mojego domu. Potem był stary magazyn zbożowy, który oferował dużą powierzchnię, przemysłowy klimat oraz (niestety) bliskie zera temperatury zimą i obskurną toaletę w piwnicy. 



Dwa lata później po drugiej stronie ulicy powstał nowy budynek usługowy. Przeniosłam się tam z wielką ulgą. Co jak co, ale sople w ubikacji to mało zabawny widok. Nowy lokal nie tylko miał odpowiednie warunki sanitarne, ale także jasne wnętrze i witrynę.


 

 


W lipcu tego roku przeniosłam firmę do Warszawy. Na Odolanach znalazłam ciekawe miejsce w starej fabryce termosów.  Zależało mi tym aby w budynku oprócz miejsca na biuro i sklep/showroom znajdował się także magazyn i rampa do rozładunku farb. Choć na górnych piętrach sporo tu klimatycznych, postindustrialnych wnętrz ja wybrałam lokal na parterze z wejściem od ulicy.  Zaczęło się od drobnego remontu i przemalowania ścian.
Taki widok zastaliśmy:



Ewa zaproponowała ścianę w pasy:



Tak nam to wyszło:




Za tymi drzwiami mieści się moje biuro:

Było w nim tak:
Teraz jest tak:



Przeprowadzka wiązała się też ze zmianą sposobu funkcjonowania AgoHome. Razem z nami w nowym miejscu zainstalowała się PrzeTwórnia. Teraz mogę się skupić na dużych klientach i rozwijaniu sieci sprzedaży, a obsługą klientów detalicznych zajmuje się ekipa PrzeTwórni.  W sklepie organizowane są również warsztaty hobbystyczne.




Jeśli macie ochotę wpaść i zobaczyć "w naturze" naszą nową lokalizację - serdecznie zapraszam!
AgoHome: Warszawa ul. Jana Kazimierza 35/37