Lubicie szybkie projekty? Ja bardzo. Dzisiaj przykład takiej prostej przemiany, którą można zrobić w jedno popołudnie. Po lampce w stylu Tiffany została tylko podstawa, dlatego jej cena była zachęcająco niska. Na dodatek to nie metal a plastik w kolorze starego mosiądzu. Kupując ją wiedziałam, że pójdzie "pod pędzel" i ciekawa byłam efektu.  Teraz jest biała z przecierką. Zamiast szklanego klosza lampka dostała biały abażurek. 


Krok po kroku wyglądało to tak:


Lampkę, która byłą całkiem nowa na wszelki wypadek umyłam, aby żadne tłuste pozostałości po produkcji nie zepsuły efektu.


Zdemontowałam metalową obejmę na której pierwotnie wspierało się szkło abażura, potem wymieniłam także oprawkę na taką, do której daje się przykręcić abażur. Oprawka to zaledwie kilka złotych, można ją kupić w markecie budowlanym.


Podstawę lampki pomalowałam dwukrotnie farbą kredową Amazona Blanc-de-blanc.


Farbę kładłam dość grubą warstwą, starając się aby dotarła do wszystkich zakamarków i zagłębień. To ważne, bo tym razem żadnego postarzania woskiem nie było w planach.


Kiedy podstawa wyschła zabrałam się za woskowanie bezbarwnym woskiem.


Wosk nakładałam szorstką stroną gąbki do naczyń, dzięki czemu równocześnie wygładzałam farbę i ścierałam ją z wypukłych wzorków. Wystarczyło mocniej docisnąć gąbkę aby farba delikatnie zaczęła odsłaniać pierwotną farbę. Im świeższa farba, tym łatwiej się ją ściera, a więc w tym przypadku długie czekanie na pełne utwardzenie farby nie jest potrzebne. Ponieważ pracowałam woskiem Amazony, która zawiera terpentynę włożyłam rękawiczki. Efekt końcowy widać na zdjęciach poniżej.

Zostało parę migawek i miłe wspomnienia.
Ponieważ w tym roku mchu na ogrodzie mam zatrzęsienie to i w dekoracjach musiał się pojawić. Bardzo lubię dekoracje z mchem, bo w zasadzie sam z siebie jest tak dekoracyjny, że wystarczy wsadzić go w ładny pojemnik i coś na nim położyć.  Tu jajo, które kiedyś dostałam od Kajki:

Naprawdę :)
Jest to model kompaktowy i chwilowo bez żywych lokatorów, za to do zrobienia w kilkanaście minut i dzieci się przy tym doskonale bawią.


Potrzebny będzie słoik, trochę trocin (może być sizal lub pocięta bibuła), małe jajeczka plastikowe, styropianowe lub wydmuszki przepiórcze i ew. farba do pomalowania nakrętki.


Nasze jajka były w kolorze duck egg więc niezbyt piękną nakrętkę pomalowaliśmy w tym samym odcieniu.


Poszła na to jedna, dość gruba warstwa, aby łatwiej było zrobić zaplanowany efekt spękania. Zrobiliśmy go suszarką do włosów nastawioną na maksymalne grzanie. Gruba warstwa farby podsycha wtedy szybciej z wierzchu niż na spodzie, powstaje "skorupka"  i robią się na niej pęknięcia.


Proste prawda?  Zostawiliśmy pęknięcia tak jak powstały (patrz zdjęcie niżej), ale można je też wypełnić np. kontrastowym woskiem, patyną, brokatem itp.


W tym samym czasie powstała konstrukcja gniazdka. Nasze jajka miały druciki - nie obcinaliśmy ich, tylko zwinęliśmy z nich podstawę gniazda.


Teraz wystarczyło ostrożnie umieścić gniazdko na nakrętce, skręcić całość i ozdoba gotowa!  Oczywiście można by je było przykleić do nakrętki taśmą dwustronna lub klejem na gorąco, ale okazało się, że nie ma takiej potrzeby bo trociny ładnie się "rozpychają" w słoiku same i nie przesuwają się przy poruszaniu słojem.  Dzięki temu, że nie użyliśmy kleju łatwo będzie dekorację wymienić na inną.


No to u nas już wiosna...

Postanowiłam wreszcie wziąć się za porządki w  pracowni. W kolejce czekają nowe mebelki i inne drobiazgi do pomalowania, reanimacji lub przeróbki, a tymczasem miejsca już brak by to wszystko upychać. Zebrała mi się spora górka zbędnych przedmiotów. Głównie rzeczy robione na potrzeby warsztatów, targów, pokazów czy sesji zdjęciowych do tutoriali. Trochę książek poradnikowych z zakresu różnego rękodzieła. Parę drobnych mebelków... Niby nic, ale przeszkadzają. Może komuś z Was się przydadzą?


Między innymi ta skrzyneczka. Malowana resztkami różnych farb w odcieniach szarego i błękitu, woskowana. Może służyć jako herbaciarka, ale i jako pojemnik na drobiazgi czy biżuterię.

 
Półeczka potrzebna mi była na zimowy kiermasz Mojego Mieszkania, aby mieć na czym wyeksponować słoiczki z woskami. Ma ładną formę. Może kto przygarnie?  



Sporo się nazbierało drobiazgów - doniczki, świeczniki, zawieszki.



Wszystko to wystawiam na Allegro w bardzo niskich cenach, często od złotówki. Zajrzyjcie jeśli macie ochotę albo lubicie polować na okazje. Kolejne aukcje będę wystawić do końca tygodnia, bo robienie fotek i opisów trochę trwa. Link do mojego profilu: http://allegro.pl/listing/user/listing.php?us_id=1812339

Choć to nie Halloween dziś będzie historia jak z horroru. Meblowego horroru.


 I bynajmniej nie chodzi mi o zagadkę kryminalną typu "kto zamknął trupa w szafie", nie czaiły się w jej wnętrzu żadne dziwaczne stworzenia jak w filmie "Potwory i spółka" ani nie było w niej tajnego przejścia do sekretnej komnaty lub do Narnii.  Na pozór wyglądała całkiem niewinnie. Pseudoantyk z nóżkami jak "ludwiczek" wpadł w oko mojej córce. Tralki w środkowej części drzwi pasowały do innych mebli w jej pokoju, a nietypowa wysokość pozwalała na wstawienie jej we wnękę tak, aby drzwi dało się bez problemu otworzyć. Wierzcie mi nie było to łatwe i mierząc kolejne szafy czułyśmy się jak książę biegający od panny do panny ze zgubionym pantofelkiem Kopciuszka. 


Przyjechała na palecie, niezbyt dobrze zabezpieczona co zaowocowało kilkoma pęknięciami płycin bocznych. No cóż, sprzedawca nie pomyślał, że sama folia to zbyt mało by zabezpieczyć dość cienką sklejkę gdy na pakę upychane są inne duże i ciężkie sprzęty. Na wstępie trzeba więc było zdjąć z mebla tony kurzu, brudu i pajęczyn oraz podkleić tu i ówdzie zniszczone płyty. Na zdjęciu powyżej jest szafa już po myciu i wygarnięciu ze środka pajęczyn, trocin i Bóg wie jeszcze czego. Rozmontowaliśmy szafę na części. I to była ta prostsza część pracy. Opadły nas pierwsze wątpliwości. Wszystkie metalowe zawiasy i zamki były pokryte rdzą. Podczas mycia z niektórych miejsc bejca schodziła tak, że niemal domyliśmy się do oryginalnego koloru. W innych (np. na drzwiczkach) zabezpieczono ją przed zmywaniem jakimś paskudztwem (lakier, lakierobejca?), które niewprawnie położone tworzyło malownicze zacieki. Na ciemnym tle nie było to bardzo widoczne, ale przy malowaniu natychmiast wyszło, co zobaczycie dalej. Stanęliśmy przed decyzją - zdzierać do żywego i zawoskować, czy tylko podszlifować i pomalować farbą kredową.  Ostatecznie stanęło na tym drugim, bo nie byliśmy pewni efektów zdzierania lakieru i bejcy.  Tak jak się spodziewałam bejca walczyła zaciekle z farbą. Zaraz za pędzlem farba z białej stawała się żółta.



Na pierwszą warstwę farby poszedł więc primer szelakowy Allbacka, żeby zamknąć barwnik w nałożonej już farbie. Dopiero po malowaniu na zabezpieczoną powierzchnię kolor zaczynał wyglądać tak jak powinien.

Plamy na pomalowanej powierzchni:


Po malowaniu Pirimerem (widać jak całość przyżółkła - to od naturalnej barwy primera)


I po nałożeniu kolejnej warstwy farby:



Z takimi "żółknącymi" i "plamistymi" meblami spotkałam się już wielokrotnie. Wymagają zabezpieczenia bejcy izolatorem (np. wspomnianym wcześniej primerem, werniksem Amazony lub jakimkolwiek innym preparatem stworzonym do tego celu). Potrzebna jest także zwykle dodatkowa warstwa farby. Ten efekt najbardziej widać na białej farbie, dlatego zazwyczaj wiedząc, że mebel puszcza barwnik maluję go na ciemniejsze kolory i problem jest niewidoczny. Tu miało jednak być na biało albo na lekko złamaną biel...
Drugi sposób na uporczywe plamy lub zżółknięcia to nawoskowanie białym woskiem. Barwniki wychodzą na farbę, bo jest ona produkowana na bazie wody. Wosk jest na bazie oleju i rzadko kiedy zabarwia się od mebla. Ten trick wykorzystałam na wewnętrznej powierzchni drzwi od szafy, gdzie  uporczywie wychodziły zacieki od tego czegoś, czym pierwotnie malowano szafę. Używam do tego celu wosku Allback albo Byta-yta bo są zdecydowane bardziej kryjące niż inne woski do bielenia drewna. I są rzeczywiście białe, bo niektóre z wypróbowywanych przeze mnie wosków były niby białe, ale na farbie wydawały się lekko żółtawe. W ten sposób zamaskowałam również mały różowy malunek (pieczątkę?), która wychodziła mi na farbę na jednej z nóżek.

Paskudne zacieki "wychodzące" spod farby:


A tu po zawoskowaniu białym woskiem (drzwi lekko błyszczą, bo jeszcze mokre):


Ideałem trudno to nazwać, ale zacieki już nie rzucają się w oczy. Po drugiej warstwie białego wosku zginęły całkiem.

Plecki szafy postanowiłam wykleić tapetą zamiast męczyć się z malowaniem. Wygląda ładnie, dodaje szafie charakteru i oszczędza pracy (o farbie nie wspominając). Prawdziwy dramat, horror i grecka tragedia razem wzięte zaczęły się w momencie malowania drzwi i boków. Zajzajer, którym pierwotnie malowano szafę w niektórych miejscach powodował warzenie się farby. Jakim cudem tylko na małych fragmentach a nie na całości? Mogę się jedynie domyślać, że te miejsca kiedyś się obdrapały i ktoś je "naprawiał". Tym nie mniej taki widok doprowadzał mnie do stanu w którym miałam ochotę garściami rwać włosy z głowy albo złapać za siekierę i przerobić szafę na wykałaczki.



W takich przypadkach zwykle ma się odruch - natychmiast poprawić. Absolutnie nie wolno tego robić! Trzeba poczekać aż wyschnie i dopiero wtedy zamalować, a najlepiej najpierw delikatnie przetrzeć papierem ściernym. Przejechanie pędzlem po świeżo położonej, marszczącej się farbie na mur beton spowoduje że ją zdejmiemy i będzie jeszcze gorzej. Tu doskonały przykład w miejscu, gdzie wydawało mi się, że już dostatecznie wyschło:


I dodatkowa rada: jeśli powierzchnia trudno się maluje (tak jak w naszej szafie) dobrze jest nieco rozcieńczyć farbę, aby pędzel łatwo ślizgał się po powierzchni i nie trzeba go było mocno dociskać. Można również zostawić farbę tak jak jest, ale moczyć pędzel w wodzie.  Ja właśnie tak najczęściej robię.
Po trzech warstwach farby można było wreszcie pokryć szafę woskiem i zacząć ją montować. Proste? Myślicie, że na tym etapie to już z górki? Nie z tą szafą. Mordercze błyski w naszych oczach wróciły!


 Plecy szafki nijak nie dawały się zamontować. Wyginały się we wszystkie strony i każda próba włożenia ich  w rowki w dnie szafy i jej bokach kończyła się niepowodzeniem. Jak już z jednej strony weszło, z drugiej natychmiast wychodziło. Zastanawiałam się nawet czemu nie jestem ośmiornicą, bo dwie ręce i dwie nogi nie wystarczały do przytrzymywania w odpowiedniej pozycji poszczególnych elementów, które mój mąż próbował w tym samym czasie jakoś zmontować ze sobą. Poważnie rozważaliśmy użycie zębów do podtrzymywania wysuwających się nam wciąż z rąk elementów. Padła już nawet pod adresem szafy propozycja przerobienia jej na ekskluzywny opał do kominka, ew. sprawdzenia jak sobie radzi z lotem przez balkon.  Po prawie dwóch godzinach z obłędem w oczach, naciągnąwszy wszelkie mięśnie (nawet te o których nie pamiętaliśmy do tej pory, że je mamy), po zmontowaniu wszystkich elementów, zawiasów etc. ustawiliśmy szafę w docelowym miejscu. Sprawdziliśmy, że drzwi dają się otworzyć na całą szerokość a szafa jakimś cudem stoi stabilnie. Poprawki i finalne woskowanie zostawiłam sobie na kolejny dzień. Na fotkach szafa po podmalówkach i woskowaniu. Kiedy wosk wyschnie przetrę ją bardziej dla uzyskania większego efektu shabby chic.




Walka była nierówna i cały czas mam poczucie, że nie do końca udało mi się wyjść z niej zwycięsko. No cóż, czasami stare meble bywają nad wyraz uparte. Gdyby nie to, że miała być elementem wystroju w konkretnej stylistyce i pasować do innych mebli z pewnością pomalowałabym ją zupełnie inaczej, używając farb które nie są wodorozcieńczalne i problem smug, plam itp. efektów niezamierzonych zostałby na wstępie wyeliminowany.
 

Zdjęcia niestety kiepskiej jakości - pogoda ostatnio nie dopisuje. Historię opisałam jako wsparcie dla tych, którym trafiają się czasami podobne problemy. Jak widać, nawet takiego "uparciucha" da się w końcu zmusić do współpracy.  Jest to także przestroga dla osób, które zachęcone opiniami o łatwości stosowania farb kredowych chciałyby zacząć swoją przygodę od skoku na głęboką wodę i reanimacji starego, wielkiego kredensu czy szafy nieznanego pochodzenia - zacznijcie próby od czegoś prostszego i mniejszego. Na zakończenie dodam, że metalowe części zostały wyczyszczone z rdzy i zabezpieczone cynkiem w sprayu. Na ten genialny spray trafiłam przypadkiem w Bricomanie i zachwycił mnie totalnie. Zapobiega rdzewieniu odczyszczonych metalowych części a przy tym daje cienką warstwę ochronną w typowym dla cynku szarym kolorze, chropowatą, dającą się ładnie lakierować, malować lub woskować. Ale malowanie metalu to już zupełnie inna historia ;)