Wybaczcie, że na resztę relacji z wojaży po Szwecji i różnych poczynionych przy okazji wnętrzarskich odkryć będziecie musieli kilka dni poczekać. Wpadłam w po-urlopowy wir pracy i muszę się troszkę ogarnąć :)

Ostatnio praktycznie nie ma dnia, aby ktoś nie zadał mi pytania o to jak i czym coś pomalować, jakiego użyć pędzla albo czy mu wosk na meblach nie zżółknie. Pomyślałam więc, że na te najczęściej pojawiające się pytania spróbuję sukcesywnie  odpowiedzieć na blogu.  Z góry zastrzegam, że wszelkie zamieszczone w poście informacje i porady  wynikają z moich dotychczasowych doświadczeń, a co za tym idzie nie uwzględniają wszelkich możliwych sytuacji, stanu poddawanych przeróbce sprzętów czy pełnej gamy  dostępnych na rynku produktów do stylizacji mebli. Z całą pewnością na wiele Waszych pytań szerszej odpowiedzi mogą udzielić producenci lub dystrybutorzy poszczególnych marek.  To co? Zaczynamy? Dzisiaj pierwszych pięć pytań z odpowiedziami. 

W tej sytuacji pozwólcie, że ja zadam pytanie: najlepsze do czego?  Każda farba ma określone cechy i pozwala osiągnąć konkretne efekty.  Najczęściej stosuję farby wodorozcieńczalne. Jeśli malowany przedmiot ma być pokryty cieniutką, gładką powłoką wybieram farby akrylowe Fluggera. Lubię ich  używać do malowania drewnianych przedmiotów, które potem mam zamiar dekorować  decuopagem lub transferem, ale mają zachować lekko widoczną strukturę drewna (czasem podkreślam ją potem dodatkowymi zabiegami). 

 Przedmioty trudne do pomalowania ze względu na ich kształt (np. wiklinowe kosze) najczęściej maluję farbą w sprayu. Pędzlem trudno dotrzeć w różne zakamarki, a rozpylona farba radzi sobie z tym świetnie.  Tu na razie nie mam żadnej „ulubionej” marki, wybieram zwykle farby/lakiery matowe.  Do malowania mocno kryjącego, jeśli nie chcę dokładnie szlifować powierzchni wybieram  farby kokosowe Bloom, farby kredowe  (tzw. chalk paints) Annie Sloan, Autentico lub farby do stylizacji mebli Byta-yta. 

 

Herbaciarka malowana farbą Bloom

Farb Bloom nie trzeba niczym zabezpieczać, pozostałe wymagają woskowania lub lakierowania.  Farbami kredowymi  i Bytą można  za to kreować różne ciekawe efekty.  Do małej architektury ogrodowej, a zwłaszcza do elementów, które mocno „pracują” rozszerzając się latem i kurcząc zimą stosuję farbę opartą na bazie oczyszczonego z protein oleju lnianego Allback.  Jak widzicie nie mam jednej, uniwersalnej farby na wszystko :)

Owszem, można. Ale trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że na różnych powierzchniach farba zadziała nieco inaczej. Na drewnie, nieszkliwionej ceramice czy tkaninie farba będzie zdecydowanie łatwiej wiązać się z podłożem, a co za tym idzie będzie też  szybciej schła i przy woskowaniu nie powinna   schodzić z powierzchni jeśli mocniej przyciśniesz szmatkę. 

Na powierzchniach gładkich takich jak metal, szkło, glazura, twarde lakiery czy laminat farba trzyma się jedynie powierzchniowo. Schnie dłużej i powinno się dać farbie dobrze wyschnąć przed rozpoczęciem woskowania.  

Tu narażę się dystrybutorom farb kredowych, ale z całym szacunkiem JAKIEŚ przygotowania zawsze powinny być zrobione. Czasem wystarczy po prostu mebel odkurzyć i przetrzeć szmatka zwilżoną wodą z detergentem, a innym razem przynajmniej z grubsza  obskrobać tony łuszczącej się farby i skleić, bo się chwieje.  Żadnemu meblowi nie zaszkodzi lekkie przetarcie papierem ściernym dla zmatowienia powierzchni (nie za grubym!).  Farba na takiej powierzchni zdecydowanie  łatwiej się rozprowadza i lepiej przylega, a co za tym idzie mniej jej zużyjemy. 

 Moim zdaniem najważniejszy jest zdrowy rozsądek i spokojne zastanowienie się jaki efekt finalny chcemy uzyskać i ile czasu lub środków  chcemy na to przeznaczyć. Dla jednych dziurki po kornikach to super sprawa, bo dodają meblowi charakteru, a dla innych paskudny feler i woleli by je  zaszpachlować.  Na pewno uroku nie dodają meblom odpadające elementy (np. gałki) ani  wbite byle jak gwoździe (bo komuś się nie chciało kleić mebla i postanowił zbić całość prowizorycznie ).  Meble, które były wcześniej bejcowane mogą nam sprawić niemiłą niespodziankę.  Niektóre bejce wodne potrafią zabarwić położoną na nich farbę.

  

Szczególnie „agresywny” jest czerwony barwnik obecny w prawie wszystkich ciemnobrązowych bejcach.  W takim przypadku trzeba przerwać malowanie i zabezpieczyć powierzchnię. Polecam do tego celu szelak lub primer Allback (wodny roztwór szelaku w boraksie).  Można również spróbować zabezpieczyć powierzchnię lakierem akrylowym, jednak czasami barwnik potrafi podbarwić również lakier.  Jeśli malujesz świeże drewno z sękami, zabezpiecz sęki przed wyciekaniem żywicy szelakiem lub szelakowym primerem (pomaga również na większość  innych plam i przebarwień  na meblach). 

 

Hmmm… To zależy co masz na myśli, mówiąc o farbie do mebli.  Zacznijmy od tego, co składa się na farbę (dowolną).  Jest to pigment, wypełniacz, spoiwo, rozpuszczalnik i czasem także inne dodatki (np. zapobiegające psuciu się farby lub przyspieszające wysychanie).  Pigment nadaje barwę, wypełniacz (najczęściej kreda, proszek marmurowy, talk itp.)  zwiększa siłę krycia farby, a spoiwo ma za zadanie utrzymać to wszystko po pomalowaniu razem jako jednorodną powierzchnię.  Spoiwem w zależności od rodzaju farby  może być żywica syntetyczna, olej schnący, klej roślinny lub zwierzęcy, szkło wodne itp.  Rozpuszczalnik (np. woda)  jest potrzebny aby w czasie malowania zapewnić odpowiednią konsystencję farby i po nałożeniu wyparowuje.  Teoretycznie, wystarczy tylko odpowiednio zmieszać wyżej wymienione składniki…    

 

W praktyce niewiele osób porywa się na robienie metodą gospodarczą farby od podstaw.  Za to w Internecie aż roi się od przepisów na  farby do malowania mebli, wykonane z dostępnych w marketach budowlanych składników.  Czy mieszając farbę akrylową lub lateksową z kredą, gipsem, fugą itp. da się uzyskać farbę kredową do mebli? Nie, ale można uzyskać ciekawą „samoróbkę”, która będzie miała kilka cech podobnych do chalk paints.  Jeśli to Ci wystarcza, do stylizacji Twojego mebla, to czemu nie? Musisz jednak pamiętać  że granulacja dodanego do farby wypełniacza może być zupełnie inna niż w oryginalnych farbach. Może się też okazać, że w farbie są nierozmieszane grudki, trudno Ci przy kolejnych meblach osiągnąć powtarzalność koloru itp.  Nie jest również bez znaczenia co dodajesz jako wypełniacz.  Np. gips utwardza się wiążąc wodę, dlatego dodawanie go do farby nie jest dobrym  pomysłem, bo będzie szybko gęstniała podczas malowania.  

Oczywiście! Choć wiele cech mają podobnych, są to zupełnie różne produkty.  Farby kredowe, jako prosty i szybki sposób na nadanie meblom oryginalnego, „postarzanego” wyglądu wprowadziła do powszechnego użycia Annie Sloan. Dziś pod nazwą farby kredowe możecie znaleźć  produkty różnych firm, rozsianych po całym świecie. Charakterystyczną cechą farb kredowych jest m.in. to, że dają matowe wykończenie, które utrwala się za pomocą woskowania (ew. lakierowania). Są typowymi farbami nawierzchniowymi – nie wnikają w głąb np. drewna, dają się łatwo przecierać a widoczne ślady pędzla pomagają wykreować efekty patynowania ciemnym woskiem.   

 Farby Byta-yta bazują na delikatnej emulsji wodno-olejowej, jakiej nie znajdziecie w farbach kredowych. Z tego powodu schną dłużej, a ich powierzchnia przed woskowaniem nie jest  w dotyku szorstka, tylko przyjemnie aksamitna.  Należy je zawoskować, podobnie jak farby kredowe.  W zależności od grubości naniesionej powłoki  i  sposobu nakładania kolorowych wosków można otrzymać różne rodzaje wykończenia. 

 W ramach moich różnych eksperymentów meblowych mieszałam ze sobą oba rodzaje farb, woskowałam farby jednego producenta woskiem innego itp. Doskonale ze sobą współpracują. Bardzo mnie to cieszy, bo zdecydowanie zwiększa ilość dostępnych kombinacji kolorystycznych i możliwych do osiągnięcia efektów. 

Jeszcze raz podkreślam, że pisząc tego posta bazuję na swoich spostrzeżeniach i odczuciach. Być może Wasze są inne. Ogromnie ciekawa jestem Waszych doświadczeń :)