Ostatnio kiedy tylko uda mi się wygospodarować wolną chwilę łapię za pędzel.  Na domowników padł blady strach. Tylko czekać, a zacznę zastawać na różnych meblach i sprzętach karteczki w stylu "nie rusz tego mamo" albo "kochanie wolę takie jak jest".  Nie wierzycie?


Oto ofiary ostatniego weekendu:


Kuchenny stojak na ręcznik papierowy.  Zdekupażowałam go kiedyś i pocieniowałam na niebiesko. Kolor mi nie wyszedł taki jak chciałam i denerwował mnie strasznie, bo nie lubię jak mi coś nie wychodzi ;)
 Stary nożyk do jarzyn. Ma ze czterdzieści lat jak nic! Drewniana raczka poczerniała w kilku miejscach i na dodatek stałą się szorstka. Teraz ma rączkę jak malowanie...

A z tego jestem najbardziej zadowolona. Kupiłam kiedyś w Ikea drewnianą skrzynkę-osłonkę. Stała w naszej łazience i niestety, z czasem stała się mało reprezentacyjna. Drewno w miejscach gdzie najczęściej padała na nie woda stało się poszarzałe i szorstkie. Pomimo tego, że skrzynka ma ocynkowany wkład na którym stawia się doniczkę trochę wody musiało się z niej wydostawać i na dnie drewno poczerniało. Zrobiłam więc woskową pastę z farbą kredową (opisywałam tę metodę w poście o pudełku z niespodzianką) i potraktowałam osłonkę dwiema warstwami tej pasty. Po wyschnięciu lekko przepolerowałam starym ręcznikiem.  Teraz woda mu niestraszna.

To ostatnia niedziela tegorocznego lata. Nam upłynęła jakoś tak trochę sennie. Może dlatego że większość rodzinki kicha i podejrzanie drapie nas w gardle?  Mimo tego słoneczko wyciągnęło nas na ogród.

Na tarasie kwitną ciągle żółte begonie.  Dziś dorzuciłam im do towarzystwa ostatnie jesienne róże i rozchodnik. Prawie przekwitłe kosmosy zabrałam do domu. Stanęły na kuchennym parapecie w ikeowskich kankach.  Kanki sa dwie, jedna wchodzi w drugą.


Kolor tych kanek mnie zainspirował i postanowiłam kuchenne dodatki wymieniać powoli na podobne czyli beże i szarości. Na pierwszy ogień poszły pojemniki kuchenne. Nie lubię jak mi się po kuchennym blacie poniewierają opakowania kawy czy kakao, więc pomysł na schowanie ich zawartości w pudełkach był kuszący. Kupując pudełka przez internet nie zapytałam czy zamknięcie jest hermetyczne. Okazało się że nie jest. Pokrywki luźno latają i teraz mam zagwozdkę jak je lepiej dopasować. Bo wolałabym żeby mi kawa czy cukier nie zawilgotniały.

 
Przy okazji na fotkę załapały się nasze dyniowe placuszki ;)
W beżach, choć nieco innych jest patera z IKEA. Lubię ją bardzo. Odkąd w grudniu zagościła w naszej jadalni jakoś tak zawsze pilnujemy, żeby coś na niej było :)

Ostatnio jedna z blogowych koleżanek zapytała: pokażesz wreszcie coś co nie jest pomalowane?  Hmm... Trudne zadanie, bo ja ostatnio głównie maluję, woskuję i postarzam na różne sposoby. Bez tego trudno by mi było odpowiadać na Wasze zapytania.  Postanowiłam więc pokazać dzisiaj nie tylko malowanie ale i transfer.

Zwykle przy każdej metodzie transferowania za pomocą rozpuszczalników czy chemii kuchennej widnieje zastrzeżenie: drukuj na laserze lub kseruj. A ja zwykle kiedy mam na raz i wenę twórczą i czas nie mam pod ręką drukarki laserowej.  Wujek Google zna odpowiedzi na dziwaczniejsze pytania niż transfer z atramentówki, więc po naczytaniu się dobrych rad wzięłam się za próby. Sposób pierwszy, czyli transfer na podłoże chłonne pokażę w tym poście, sposób drugi, czyli transfer na powierzchnie gładkie i słabo nasiąkliwe pokażę innym razem.  Do zabawy z transferem użyłam świecy w doniczce i starej butelki.

Oba przedmioty pomalowałam dwiema warstwami farby kredowej Autentico w kolorze Chalk Grey. Podejrzewam, że dobry efekt dałaby również farba do ścian, ale zwykła nie na bazie lateksu. Chodzi bowiem o to, aby powierzchnia malowanego przedmiotu była dość chłonna.  


Do wykonania transferu użyłam bezacetonowego zmywacza do paznokci (jedynego jaki udało mi się znaleźć w łazience córek, bo mój jakoś w tajemniczych okolicznościach zaginął), wydruku z drukarki atramentowej w odbiciu lustrzanym, płatka kosmetycznego do nasączania zmywaczem i łyżeczki do dociskania transferu. Na fotce widać też fiksatywę - można jej użyć do utrwalenia transferu na przedmiocie (można również użyć wosku meblowego, sprawdzałam!).


Mój nadruk był mały, więc po prostu przytrzymałam go na miejscu. Większy trzeba koniecznie przykleić taśmą malarską, aby w trakcie całej operacji nie przesuwał się. Wacikiem ze zmywaczem nasączyłam papier - tu ważne, nie rozcierałam a jedynie poklepywałam napis. Następnie docisnęłam go łyżeczką.


Przy butelce znalazłam lepsze narzędzie do dociskania - korek od zmywacza. Jego obły kształt i dość elastyczny plastik okazały się działać lepiej niż łyżeczka.


A tak wygląda efekt moich prac:


Tę doniczkę w podobny sposób ozdobiłam kilka dni temu, dokładając do transferu postarzanie rustykalnym woskiem. Byłoby super, gdyby nie to, że wykorzystałam jakieś stare ksero napisu, mocno "zaszumione" i wszystkie te niechciane szarości między literami też się pięknie przetransferowały.

Przy okazji: skrzyneczka pokazywana w ostatnim poście ma już nowych lokatorów: bluszczyki.  Mam nadzieję, że się zadomowią.

Miła to ta niespodzianka niestety nie była. Po odpakowaniu przesyłki z towarami do sklepu okazało się, że skrzyneczka, którą przy okazji zamówiłam dla siebie jest uszkodzona.


Podczas transportu pękło uszko. Ponieważ paczkę nadano za granicą, a wartość skrzyneczki była niewielka zrezygnowałam z procedury reklamacyjnej, decydując się na samodzielne poradzenie sobie z problemem. Przy bliższych oględzinach uszko okazało się wygiętym kawałkiem bambusa. Sklejanie go nie miało więc większego sesnsu.


Zabrałam się  za demontaż drugiego uszka i resztki tego połamanego. Taaa... Wydawałoby się nic prostszego. A tu kolejna niespodzianka. Części gwoździków którymi były przybite uszka zmyślny Chińczyk montujący pudełko po prostu poodcinał łebki. I weź tu teraz wyjmij coś, czego nie ma jak złapać. Jakoś poszło...
 

Dziurek po gwoździach nie szpachlowałam, po prostu przetarłam całość delikatnie papierem ściernym. Poszarpane brzegi dziurek i resztki farby same zapchały dziurki.


Pudełko jest wykonane z balsy. Lubię bardzo ten gatunek drewna. Leciutki jak żaden inny, łatwo poddający się obróbce. Większość  skrzynek czy koszy produkowanych w Chinach jest malowana kiepskiej jakości farbą, wystarczy przejechać po jej powierzchni ręką a będzie biała. Przypomina mi to czasy wczesnoszkolne gdy oparcie się o ścianę malowaną farbą klejową lub wapienną kończyło się zawsze wybrudzeniem ubrania. Poza tym przetarcie takiej skrzyneczki np. przy sprzątaniu mokrą ścierką mogłoby skończyć się rozmazaniem farby. Dlatego postanowiłam farbę "przytwierdzić" do podłoża, a przy okazji wybielić nieco drewno. W miseczce zmieszałam farbę kredową w kolorze białym i czysty wosk meblowy.


Taką mieszankę przy pomocy pędzla naniosłam na skrzynkę. Pocierałam pędzlem boki skrzynki starając się jak najwięcej białego wosku upchnąć w pory drewna. Potem skrzynkę zostawiłam do przeschnięcia. Taki miks z natury rzeczy jest nakładany grubiej niż sam wosk, a co za tym idzie schnie dłużej. Wyschnąć musi porządnie, bo inaczej przy polerowaniu może się zetrzeć. Wyschniętą skrzynkę wypolerowałam kawałkiem starego ręcznika. Planuję w skrzyneczkę włożyć doniczki z kwiatami.



Przy okazji pochwalę się moimi świecznikami - ptaszkami. Kupiłam je w bardzo sympatycznej kwiaciarni w Obornikach Śląskich, czekając na wykończenie kwietnego koszyczka. Do kompletu dokupiłam jeszcze jednego ptaszka. Ten zamieszkał na moim nocnym stoliku :)

Moja nowa patera:

Znalazłam ją przypadkiem na Allegro. Paskudna była że aż strach. Nie z powodu kształtu, tylko upływu czasu. A czas stanowczo nie był dla niej łaskawy.



Plater w wielu miejscach uległ zniszczeniu. Ucho się urwało i gdzieś zgubiło.



Wcale mnie nie zdziwiło, że chętnych do przygarnięcia patery było brak. Bo kto pokocha takie brzydactwo?
A mnie się spodobała i postanowiłam dać jej szansę. Pomalowałam ją dwiema warstwami farby Autentico w kolorze Kiwi, a następnie potraktowałam jasnym woskiem. Brzeg z ślicznym tłoczeniem przetarłam ciemnym woskiem. Wszedł pięknie we wgłębienia i ...tadam moje piekne brzydactwo zyskało nowe życie!

Co jadacie na śniadanko? Może jajeczko? Jeśli tak, to ten post jest w sam raz dla Was ;)

 

Był sobie kawałek drewna, ktoś wziął go do ręki i wytoczył z niego kieliszek na jajko. Kieliszek skromny, bo niczym nie pomalowany. Jestem taki zwykły, myślał stojąc na półce.


Inne kieliszki do jajek mieszkające w kredensie pyszniły się barwami, albo wymyślnymi kształtami. A drewniany kieliszek chciał być niezwykły. Jedyny w swoim rodzaju, niepowtarzalny.  Aż pewnego dnia trafił w ręce gospodyni, która całkowicie go odmieniła. Pomalowała niebieską farbą, potem kremową, nawoskowała i przetarła tak, by widać było wszystkie warstwy.

A potem włożyła w nowy-stary kieliszek jajko na miękko i zjadła śniadanie.

Oj, podpisuje się pod tym wersem z piosenki wszystkimi rękami, nogami i czym tam jeszcze. Jestem zmęczona. Nie pamiętam kiedy ostatnio miałam wolny weekend - zawsze albo praca, albo uroczystości rodzinne na drugim końcu Polski. A spojrzenie w kalendarz na najbliższy miesiąc nie przynosi ukojenia, do końca października to samo! Na dodatek całe to zamieszanie z początkiem roku szkolnego. U nas to prawdziwa rewolucja. Ula poszła do liceum (codzienne dojazdy do Warszawy), Ola do III gimnazjum, Ania IV klasa (tu stres związany ze zmianą całej ekipy uczącej) i Maja klasa II. Plany lekcji kompletnie rozbieżne, godziny powrotu do domu też. Ja zamykam sklep dopiero o 18-tej, więc odbieranie młodszych sióstr z autobusu szkolnego spadło na starsze dzieci. Przestawiło nam to do góry nogami wypracowany w poprzednim roku szkolnym harmonogram dnia. Przyznaję, że jeszcze się nie wdrożyłam w nową sytuację.





Wnętrzarsko - przestój. No bo jak tu się zabrać za "zbytki" skoro rzeczy podstawowe czekają? Przecież wystarczy, że cała nasza szóstka zdejmie z grzbietu ciuszki i już pełna pralka. A gdzie sprzątanie, zakupy itp.

Wchodzę wieczorem do domu i nie wiem w co ręce najpierw włożyć. A najchętniej po prostu wyłożyłabym nogi na fotelu i choć przez chwilę nie robiła nic.


Brzmi fajnie, wygląda na proste do zrealizowania, ale zrobić się nie da. No bo jak to tak "nic nie robić" skoro na każdym kroku wpada w ręce coś co zrobić trzeba? Dlatego korzystając z ładnej pogody postanowiłam spędzić pół godziny sam na sam ze sobą na tarasie - tu jakoś tak "nic nie robienie" jest prostsze ;)


Jak widać w ramach odpoczywania powstał post... Chyba jednak nie potrafię tak zupełnie nic nie robić. A do sesji zdjęciowej pozowały mi świeczniki Authentic Glass marki Montana, które nastrajają mnie niezwykle nostalgicznie. Ich kolor i wygląd przypomina mi szkło butelkowe. A to z kolei przenosi mnie do wspomnień o lecie u dziadków. Babcia w szklanych butelkach, często właśnie z rożnymi tłoczonymi wzorkami, przechowywała pyszne domowe soki. Jak przyjemnie było nalać sobie takiego soku do szklanki i dopełnić gazowaną wodą z syfonu. Mniam....

Lubimy spędzać czas w ogrodzie lub na tarasie. Niestety, aura ostatnio dość niesprzyjająca. Zimno, mokro i szaro. Dlatego bardzo się ucieszyłam kiedy na Allegro udało mi się okazyjnie zakupić tarasowy kominek, czy raczej palenisko. Teraz mogę się cieszyć odrobiną ciepełka i widokiem płomieni rozgrzewających polana do czerwoności.  




Przy okazji przetestowaliśmy wreszcie lampkę z Ikea, która całe lato przestała w domu czekając na takie właśnie jesienne wieczory ;)